تاثیرات موسیقی و موسیقی درمانی بر خلق و خوی بیماران اعصاب و روان

اختلال خلقی و سندرم های افسردگی نشاندهنده یک وضعیت همبود شایع در اختلالات عصبی با میزان شیوع بین ۲۰ تا ۵۰ درصد بیماران مبتلا به سکته مغزی، صرع، مولتیپل اسکلروزیس و بیماری پارکینسون است. با وجود این، این شرایط اغلب در عمل بالینی کمتر تشخیص داده می شوند و تحت درمان قرار نمی گیرند و بر بهبود عملکردی، تبعیت از درمان، کیفیت زندگی و حتی خطر مرگ و میر تاثیر منفی می گذارند. علاوه بر این، ممکن است ارتباط دوطرفه بین افسردگی و اختلالات عصبی امکان پذیر باشد زیرا سندرم های افسردگی ممکن است به عنوان یک عامل خطر برای برخی بیماری های عصبی در نظر گرفته شوند. علیرغم شواهد زیادی در مورد تاثیرات موسیقی درمانی و سایر مداخلات موسیقی بر جنبه های مختلف اختلالات عصبی، هیچ مقاله به روز شده ای که نتایجی مانند خلق و خو، احساسات، افسردگی، فعالیت های روزمره زندگی و غیره را بررسی کند، وجود ندارد. به همین دلیل، اطلاعات کمی در مورد اثربخشی موسیقی و موسیقی درمانی بر این پیامدهای مهم در بیماران عصبی وجود دارد. هدف این مقاله ارائه مروری روایی بر ادبیات جاری در مورد مداخلات موسیقی و اثرات آن بر خلق و خو و افسردگی بیماران مبتلا به اختلالات عصبی است. جستجو در پایگاه های پاب مد و پاسیکو ۲۵ مطالعه مطابق با معیارهای ورود انتخاب شده است. ۱۱ مقاله از آنها اثرات موسیقی و موسیقی درمانی را در جنون ارزیابی کردند، ۹ مقاله اثربخشی را بر بیماران مبتلا به سکته مغزی و ۵ مقاله دیگر با توجه به سایر بیماری های عصبی مانند مولتیپل اسکلروزیس، بیماری اسکلروز جانبی آمیوتروفیک/بیماری نورون حرکتی، چهارپلژی مزمن، بیماری پارکینسون و اختلالات اکتسابی مغز بررسی می کند. مطالعات انتخاب شده بر اساس رویکردهای موسیقی درمانی ارتباطی و توانبخشی یا به مداخلات گوش دادن به موسیقی مربوط می شود. اکثر مطالعات از اثربخشی موسیقی درمانی و سایر مداخلات موسیقی بر خلق و خوی، سندرم های افسردگی و کیفیت زندگی در بیماران عصبی حمایت می کنند.

کلیدواژه ها:

موسیقی درمانی ، خلق و خو ، افسردگی ، بیماران اعصاب و روان