عوامل همگرایی و واگرایی بین ایران و عربستان

جمهوری اسلامی ایران کشوری است که به دلیل داشتن موقعیت ژئوپلیتیکی از اهمیت زیادی درمنطقه خاورمیانه برخوردار است و به دلیل اهمیتی که این منطقه در مناسبات و روابط بین الملل دارد همیشه مورد توجه دیگر کشورها از جمله قدرتهای بزرگ قرار دارد. یکی از مسائلی که امروزه نظام مناسبات بین المللی را تحت تاثیر خود قرار داده است مساله تامین امنیت و الزاماتی است که کشورها برای دست یافتن به آن با آن مواجه می باشند. این مقاله با طرح این سوال که چه الزامات و بایسته های سیاسی و نظامی در این رابطه متوجه ایران است؟به ارائه این فرضیه می پردازد که مهمترین الزام و بایسته سیاسی ایران ایجاد همگرائی در منطقه خلیج فارس و افزایش توان نظامی بدون ایجاد حساسیت است.در جهت بررسی فرضیه از روش کتابخانه ای و بصورت توصیفی- تحلیلی است.که در آن از فیش اطلاعاتی به عنوان ابزار تحقیق استفاده شده.جنبه مجهول مساله این است که چگونه امکان ایجاد و حفظ این اعتماد متقابل بین ایران و کشورهای منطقه وجود دارد. یافته های تحقیق نشان می دهد که رسیدن به نظام امنیتی مبتنی بر همکاری مستلزم فراهم شدن شرایطی چون شکل گیری دیدگاه و فهم مشترک درباره مفهوم امنیت و همکاری میان تصمیم گیرندگان کشورهای مذکور است. بنابر این ایجاد حس همگرائی سیاسی در منطقه خلیج فارس و افزایش توان نظامی ایران بدون ایجاد حساسیت در منطقه می تواند مهمترین الزامات و بایسته هایی باشد که از سوی ایران در جهت ایجاد ساختار امنیتی خلیج فارس مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

ایران ، عربستان ، خلیج فارس ، امنیت ، الزامات سیاسی و نظامی