تحلیل تطبیقی برنامه ریزی محله محور با رویکرد عدالت فضایی در تجارب جهانی

رشد سریع شهرنشینی و توزیع ناعادلانه خدمات عمومی، چالش های عمده ای در زمینه عدالت فضایی به همراه داشته است. دسترسی نابرابر به خدمات در مناطق کم برخوردار، اهمیت برنامه ریزی محله محور را بیشتر کرده است. این تحقیق به شناسایی شاخص های کلیدی و ارائه چارچوب مفهومی برای تحقق عدالت فضایی از طریق برنامه ریزی محله محور پرداخته است. برای این منظور، از روش های تحلیل کیفی، تطبیقی و بررسی نمونه های موفق جهانی استفاده شده است. همچنین، داده ها با فناوری GIS تحلیل گردیده اند. یافته های تحقیق نشان می دهند که مشارکت فعال شهروندان، به کارگیری فناوری های هوشمند و بازنگری سیاست های شهری با توجه به بازخوردهای مردمی می توانند به طور چشمگیری عدالت فضایی را بهبود دهند. نمونه های موفق جهانی مانند انگلستان و هلند نشان می دهند که استفاده از ابزارهای داده محور و تعامل مستمر میان نهادها و ساکنان، عامل کلیدی موفقیت این برنامه ها است. در نهایت، برنامه ریزی محله محور که بر عدالت فضایی و مشارکت جامعه تاکید دارد، می تواند به کاهش نابرابری ها، تقویت هویت محله ای و ارتقای کیفیت زندگی کمک کند. این پژوهش همچنین راهکارهای عملی برای بومی سازی این رویکرد در ایران ارائه داده است.

کلیدواژه ها:

عدالت فضایی ، برنامه ریزی محله محور ، فناوری GIS ، مشارکت اجتماعی ، نابرابری فضایی.