نقش ساختمان های بلند مرتبه در توسعه شهری پایدار: چالشها و فرصتها (نمونه های موردی: سیدنی، لندن، شنژن، سانفرانسیسکو)

گسترش شهرها به سمت حومه ها و پراکندگی ساخت و سازها به عنوان الگویی ناکارآمد و ناپایدار شناخته می شود که مشکلات زیست محیطی، اجتماعی و اقتصادی متعددی را به همراه دارد. این الگو منجر به استفاده بی رویه از منابع انرژی، آب و زمین شده و آلودگی و انتشار گازهای گلخانه ای را افزایش می دهد. علاوه بر این، باعث انزوای اجتماعی و وابستگی به خودروی شخصی می شود که مشکلاتی نظیر چاقی و بیماری های مرتبط را به دنبال دارد. در پاسخ به این مشکلات، راهکار توسعه شهرها به صورت بلندمرتبه سازی خوشه ای مطرح شده است. با بررسی تطبیقی کلان شهرهایی مانند سیدنی، لندن، شنژن و سانفرانسیسکو ، مشخص شده که این رویکرد می تواند کارایی و عملکرد بهتری داشته باشد. در این مدل توسعه، ساختمان های بلندمرتبه در حومه شهرها به صورت خوشه ای و در امتداد محورهای حمل ونقل عمومی واقع می شوند.در این پژوهش، ابتدا مشخصات عمومی شهرهای منتخب در قاره های پنج گانه شامل مساحت، جمعیت، ارتفاع از سطح دریا، تعداد ساختمان های بلندمرتبه و رتبه بندی جهانی و منطقه ای بررسی شده است. سپس روند شکل گیری و ویژگی های ساختمان های بلندمرتبه در این شهرها تحلیل گردیده است. در نهایت، با استفاده از داده های آماری پایگاه CTBUH و اطلاعات مربوط به ساختمان های با ارتفاع ۱۵۰ متر و بیشتر، الگوی توسعه کلان شهرها به صورت خوشه های بلندمرتبه استخراج شده است. مطالعات نشان می دهد که تراکم بالای ساختمان های بلندمرتبه در نزدیکی ایستگاه های حمل ونقل عمومی، به بهبود سطح سواره و ایجاد فضاهای پویاتر کمک می کند. این خوشه ها با ایجاد تنوع کاربری و تشکیل هسته های اقتصادی پرجنب وجوش، می توانند گروه های بیشتری را جذب و تراکم جمعیتی را افزایش دهند. این روش به عنوان پاسخی به نیاز نسل جوانی که تمایل به زندگی در مرکز شهر دارند اما توان مالی کافی برای خرید یا اجاره مسکن در آنجا ندارند، مطرح شده است..بنابراین، توسعه خوشه ای ساختمان های بلندمرتبه به عنوان راهکاری کارآمد و پایدار برای بهبود الگوهای فضایی شهرها و کاهش مشکلات زیست محیطی و اجتماعی ناشی از توسعه پراکنده پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

توسعه شهری ، ساختمان های بلند ، کلان شهرها ، توسعه پایدار.