بررسی حقوق باروری در بستر حقوق بین المللی بشر

با گذر زمان و رشد جوامع و پیشرفت تکنولوژی ، انسان ها آموخته اند که می توانند از هزاران نوزادی که سالیانه ناخواسته به دنیا می آیند جلوگیری کنند، پدران و مادرانی که شاید هرگز نمی خواهند فرزندانشان آینده ای مشابه آنان داشته باشند. اما از دیگر سو دولت ها نیز نگرانند، نگران کاهش نرخ جمعیت و این کاهش یعنی تلنگری بر ستونهای عظیم یک کشور که اگر با همین روند ادامه یابد رو به ویرانی خواهد گذاشت . سیاست جمعیتی در دنیا مسئله بسیار بدیهی و در عین حال پر اهمیت است . »کلاوس لایزینگر« جامعه شناس و اقتصاددان مشهور سوییسی در مقاله ای تحت عنوان سیاست جمعیتی به عنوان سیاست توسعه می نویسد: »هدف ازیک سیاست جمعیتی مسئولانه صرفا کم یا زیاد کردن تعداد آدمها نیست بلکه بهبود کیفیت زندگی برای انسانهای جامعه هدف است .« کشورهای مختلف در جهان برای تنظیم جمعیت سیاست های گوناگونی را اتخاذ کردهاند. در ایران حقوق باروری برای اولین بار در بیانیه تهران ۱۹۶۸ به عنوان زیر مجموعه حقوق بشر مطرح گردید که مطابق آن والدین دارای حق اساسی در انتخاب آزادانه و مسئولانه تعداد و فاصله سنی بین فرزندان خود هستند و حق برخورداری از آموزش و اطلاعات کافی در این زمینه را دارا می باشند. بیانیه ها و برنامه های دیگری نیز در سایر شهرهای جهان تصویب شد من جمله برنامه راهبردی قاهره که در سال ۱۹۹۴ در کنفرانس بین المللی جمعیت و توسعه در قاهره به تصویب رسید. این برنامه مستقل راهبردی تاکید نمود که دولت برای رفع نیازهای باروری افراد و نه صرفا به منظور اهداف جمعیت مسئولیت دارند و توصیه نمود که خدمات تنظیم خانواده در زمینه سایر خدمات بهداشت باروری نیز ارائه گردد.

کلیدواژه ها:

خانواده ، فرزند آوری ، حقوق بشر ، حقوق باروری ، حقوق بین الملل