سیری بر میزان کارایی روشهای مختلف تدریس درس قرآن

آموزش قرآن از ابتدای رسالت و تاکنون ادامه دارد، از قدیم الایام آموزشهای سنتی به روشهای متفاوت در همه جوامع بشری من جمله ایران بوده است. اما هیچ آموزش مدونی نبوده که با یک رویه به آموزش قرآن پرداخته شود روشهای مختلفی برای تدریس قرآن وجود دارد که هر کدام بر حسب شرایط و موقعیت خود باید به کار گرفته شود تا نتایج مطلوب و مورد انتظار حاصل شود. پژوهش حاضر به روش توصیفی و مروری با هدف بررسی میزان کارآیی انواع روشهای مختلف تدریس قرآن انجام شده است تا راهنمایی هر چند اندک در این مسیر واقع گردد. روش جمع آوری اطلاعات کتابخانه ای و مطالعه منابع موجود در این حوزه بوده و همچنین مصاحبه و پرسشنامه از معلمان و دبیران قرآن میباشد. مهمترین رویکرد برنامه جدید آموزش قرآن که اهداف و سایر بخشهای این آموزش را تحت تاثیر خود قرار می دهد. جامعیت آموزش قرآن است. یعنی آموزش قرآن باید به نحوی باشد که از یک سو همه حیطه های یادگیری را شامل شود و به ویژه بر حیطه عاطفی که متکفل ایجاد و تقویت انس و علاقه دانش آموزان به قرآن و یادگیری آن است تاکید ورزد و از سوی دیگر، تمامی موضوعات ضروری آموزش قرآن مانند روخوانی روان خوانی صحت قرائت توانایی درک معنای عبارات و آیات ساده قرآن آشنایی با معارف انسان ساز آن و تدبر در آیات الهی را در حد امکان شامل شود و آن شیوه ها و روشهایی نتیجه مطلوب را میدهد که فرایند یادگیری دو طرفه بوده و یادگیری دانش آموزان به دست خودشان انجام بگیرد و این امر میسر نمی شود مگر با روش ها و الگوهای نوین تدریس از جمله یادگیری مشارکتی همیاری) ایفای نقش اعضای تیم و همچنین تلفیق درس با تصاویر و فیلم و تکنولوژی های رایانه ای .

کلیدواژه ها:

قرآن ، روش تدریس ، کارآمدی ، دانش آموزان