اثربخشی آموزش درمان شناختی رفتاری بر تاب آوری و کنترل عواطف نوجواناندارای اختلال اضطراب فراگیر

هدف از پژوهش حاضر تعیین اثربخشی آموزش درمان شناختی رفتاری بر تاب آوری و کنترل عواطف نوجواناندارای اختلال اضطراب فراگیر بود. پژوهش حاضر از لحاظ هدف جزء پژوهشهای کاربردی و از لحاظ روش ازنوع مطالعات نیمه آزمایشی و با طرح پیش آزمون و پس آزمون است. جامعه پژوهش شامل ۱۵۰ نوجوان دختردارای اختلال اضطراب فراگیر مراجعه کننده به ۵ کلینیک مشاوره و روانشناختی در سال ۱۴۰۳ در شهرمشهد بودند که از بین آنها به صورت در دسترس ۴۰ نوجوان بهعنوان نمونه انتخاب و به صورت تصادفیجایگزین در دو گروه آزمایش ۲۰ نفر و کنترل ۲۰ نفر انتخاب شدند. ابزارهای این پژوهش شامل پرسشنامهتاب آوری کانر و دیویدسون ۲۰۰۳ ، پرسشنامه کنترل عاطفی ACS ویلامز، چاملس و اهرنز ۱۹۹۷ ،پرسشنامه اختلال اضطراب فراگیر GADQ اسپیتزر و همکاران ۲۰۰۶ ، بود. روش تحلیل این پژوهش،تحلیل کوواریانس چند متغیری MANCOVA می باشد. یافته ها نشان داد که آموزش درمان شناختیرفتاری در افزایش تاب آوری و کنترل عواطف نوجوانان دختر دارای اختلال اضطراب فراگیر در شهر مشهدموثر بوده است. بنابراین پیشنهاد می شود درمان شناختی رفتاری برای افزایش توانایی افراد و تاب آوری بیمارانمبتلا به اختلال اضطراب فراگیر در مواجهه با چالش ها و موقعیت های دشوار زندگی استفاده شود.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی رفتاری ، تاب آوری ، کنترل عواطف ، اختلال اضطراب فراگیر ، نوجوانان