بررسی وتحلیل عوامل موثر بر طراحی زهکش سازه ای در روسازی انعطاف پذیر فرودگاه

تجمع آب در لایه های روسازی و عدم زهکشی صحیح آن، از مهم ترین عوامل خرابی در روسازی فرودگاه ها به شمار می رود. زهکشی مناسب لایه اساس، به ویژه در شرایط اشباع، نقش حیاتی در حفظ ظرفیت باربری و جلوگیری از بروز مشکلاتی نظیر عریان شدگی و پامپینگ دارد. هدف این مقاله، بررسی و تحلیل عوامل موثر بر طراحی زهکش سازه ای روسازی انعطاف پذیر باند ۲۹ چپ فرودگاه مهرآباد است. در این باند، به دلیل وجود یک لایه بتن در زیر لایه های روسازی، امکان خروج آب های نفوذی به داخل زمین وجود ندارد و این امر منجر به تجمع آب و تشدید خرابی ها می شود. بنابراین، در راستای بهسازی این باند، طراحی و اجرای یک سیستم زهکشی سازه ای مناسب ضرورت داشته است. نتایج تحلیل های این مطالعه نشان داد که حداقل ضخامت لایه زهکش برای جمع آوری آب های نفوذی ۲۰ سانتی متر می باشد. همچنین با توجه به پارامتر مدت زمان خروج آب از لایه ها، حداکثر طول زهکش برای هدایت آب به خارج از روسازی ۲۵ متر محاسبه شده است؛ بنابراین برای تامین زهکش سازه ای در ۸۰ متر عرض باند، در ۳۰ متر میانی باند اساس زهکش نفوذپذیر تعبیه گردید.

کلیدواژه ها:

زهکش سازه ای ، مدت زمان خروج آب ، اساس زهکش ، روسازی فرودگاه