رابطه یادگیری خودتنظیمی با رهبری برنامه درسی در معلمان مقطع متوسطه اول

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه یادگیری خودتنظیمی با رهبری برنامه درسی در معلمان مقطع متوسطه اول است. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه معلمان مقطع ابتدایی ناحیه ۵ شهر اصفهان در سال تحصیلی ۱۴۰۱-۱۴۰۰ می باشد که ۵۰۰ نفر بودند. از میان جامعه آماری با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای و براساس جدول کرجسی و مورگان، نمونه ای به حجم ۲۱۷ نفر انتخاب شدند.نمونه انتخابی به دو پرسشنامه یادگیری خودتنظیمی فیشر و همکاران (۲۰۰۱) و پرسشنامه رهبری برنامه درسی (محسن زاده و مومنی، ۱۳۹۷) پاسخ دادند. به منظور توصیف داده های این پژوهش از شاخص های آمار توصیفی (مانند میانگین و واریانس) و برای تحلیل از شاخص های آمار استنباطی مانند پیرسون و رگرسیون استفاده شد. داده ها به کمک نرم افزار SPSS۲۴ تحلیل شد. نتایج حاکی از این بود که بین یادگیری خودتنظیمی با رهبری برنامه درسی رابطه معنادار وجود دارد. بنابراین معلمانی که از شیوه یادگیری خودتنظیمی بیشتر بهره می برند، از رهبری برنامه درسی بهتری برخوردارند.

کلیدواژه ها:

یادگیری خودتنظیمی ، رهبری برنامه درسی ، معلمان