روند نانوتکنولوژی در درمان دیابت نوع ۲

چندین رویکرد درمانی در دیابت نوع ۲ (T۲DM) وجود دارد . هنگامی که رژیم غذایی و ورزش در کنترلهیپرگلیسمی ناکام باشد، بیماران مجبور به شروع درمان با داروهای ضد دیابت می شوند . با این حال، این داروهادارای معایب متعددی هستند که می توانند بر روند درمان تاثیر بگذارند . معایب عمده روش های خوراکی فعلی برایدرمان T۲DM عمدتا در فراهمی زیستی کم و انتشار فوری دارو نشان داده شده است که نیاز به افزایش دفعات دوزرا ایجاد می کند . همراه با بروز عوارض جانبی نامطلوب، انطباق بیمار با درمان کاهش می یابد . در چند سال گذشته،نانوتکنولوژی زمینه مناسبی را در توسعه روش های تحویل جدید پیدا کرده است که به طور بالقوه میتواند اثربخشیرژیم های ضد دیابتی را افزایش دهد . تمام تلاش ها به سمت دو مرحله حیاتی اصلی انجام شده است : (الف) محافظتاز دارو با محصور کردن آن در یک سیستم نانو حامل و (ب) آزادسازی موثر دارو به روشی تدریج ی و همچنین قابلکنترل . با این حال، تنها تعداد محدودی از مطالعات منتشر شده در ادبیات، از تکنیکهای in vivo برای حمایت ازیافته ها استفاده کردند . در اینجا ما در مورد معایب فعلی داروهای مدرن به بازار عرضه شده با T۲DM وپیشرفت های نانوتکنولوژی پشتیبانی شده توسط in vivo در مدلهای موش/موش هموستاز گلوکز صحبتمی کنیم . تولید نانوحامل های دارویی ممکن است فراهمی زیستی را افزایش دهد، رهش را طولانیتر کند و در نتیجهدوز را کاهش دهد و در نتیجه سازگاری بیمار را بهبود بخشد . این رویکرد جدید ممکن است به طور قابل توجهیکیفیت زندگی بیماران دیابتی را بهبود بخشد . کاربرد نانو فرمولاسیون فلزی به عنوان عوامل غیرمستقیمهیپوگلیسمی نیز مورد بحث قرار گرفته است.

کلیدواژه ها:

دیابت نوع ۲ ، فناوری نانو ، هایپر گلیسمی ، رهاسازی کنترل شده ، محیط داخل بدن