تعریف سطوح عملکرد جدید با لحاظ دریفت پسماند در سازه های فولادی تحت سناریوهای مختلف تحت رکوردهای زلزله حوزه نزدیک و دور با اعمال پس لرزه و ارائه یک رابطه جامع برای این نوع سازه ها

دریفت پسماند در ساختمان ها به جابجایی باقیمانده ای اطلاق می شود که در سازه پس از تجربه بارگذاری دینامیکی مانند زلزله یا بادهای شدید رخ میدهد. در نظر گیری این پارامتر به دلیل اینکه به طور مستقیم بر ایمنی، عملکرد و طول عمر ساختمان ها تاثیر می گذارد، از ملاحظات مهم در مهندسی سازه است. سازه دارای حافظه ای است که تغییرشکل های غیرارتجاعی تجربه شده را همواره حفظ میکند. بنابراین طی بارگذاری های سیکلی، تجمع در خسارت و صدمات وارده، به تنزل مقاومت و افت سختی منجر شده در نتیجه ظرفیتهای تغییرشکل اعضاء و سازه، دچار تنزل می گردند. دریفت پسماند در درجه اول به عوامل مختلفی از جمله خواص میرایی و سختی ذاتی سازه، مدت و شدت بارگذاری و اندرکنش بین اجزای مختلف سازه نسبت داده میشود. دریفت پسماند همچنین تحت تاثیر ویژگی های دینامیکی ساختمان، مانند فرکانس طبیعی، شکل مود و نسبت میرایی آن است و مقدار بیش از حد آن میتواند منجر به آسیب سازهای، از جمله ترک خوردن، تغییرشکل بیش از حد و حتی فروپاشی در موارد شدید شود . بنابراین ارزیابی و کاهش دریفت پسماند در حصول اطمینان از ایمنی و قابلیت سرویس ساختمانها بسیار مهم است. در این پیشنهاد پژوهشی سعی میگردد به تعریف سطوح عملکرد جدید با لحاظ دریفت پسماند در سازههای فولادی کوتاه، میان و بلند مرتبه تحت سناریوهای عملکردی مختلف تحت رکوردهای زلزله حوزه نزدیک و حوزه دور و همچنین با منظور نمودن اثرات پس لرزه با شتاب های مختلف با استفاده از تحلیلهای غیرخطی دینامیکی شامل تحلیل غیرخطی تاریخچه زمانی و تحلیل دینامیکی فزاینده اقدام گردد.

کلیدواژه ها:

دریفت پسماند ، سازه فولادی ، ارزیابی لرزه ای ، تحلیل دینامیکی فزاینده ، پس لرزه ، منحنی شکنندگی