مطالعه تجارب زیسته فرهنگ پذیری کودکان کارافغان در ایران

مطالعه حاضر با هدف بررسی تجربه فرهنگ پذیری کودکان کار افغان انجام گرفته است و چارچوبی مفهومی ترسیم می کند که بر اساس آن می توان اطلاعاتی در مورد تجارب ، زمینه ها و عوامل تاثیرگذار بر فرهنگ پذیری گروهی و فردی کودکان کار به دست آورد. موردمطالعه در این پژوهش کودکان کار مورد حمایت مرکز حامی پرتو وابسته به شهرداری منطقه ۵ تهران بوده است . این مطالعه به روش کیفی و با رویکرد پدیدارشناختی انجام شده است . مشارکت کنندگان این پژوهش را ۱۱ نفر از کودکان مرتبط با این مرکز تشکیل می دهند که بر اساس اصل اشباع نظری و نمونه گیری هدفمند انتخاب و با روش مصاحبه نیمه ساخت یافته اطلاعات لازم از آنها اخذ شد. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها، ابتدا داده ها ثبت و کدگذاری شده و سپس با استفاده از روش موستاکاس مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت . نتایج این مطالعه در مقوله های که نشان دهنده تجارب فرهنگ پذیری مشارکت کنندگان بود به نمایش گذاشته شد. این مقوله ها به ترتیب شامل فرهنگ پذیری گروهی (ما) و فرهنگ پذیری فردی می باشد که هریک به صورت مجزا، واحدهای معنایی حمایت کننده و مفاهیم استخراج شده ، دارند. طبق مدل فرهنگ پذیری بری، یافته های ما نشان می دهد که ”جدایی ” استراتژی فرهنگ پذیری غالب بوده و به دنبال آن ادغام و جذب ، در حالی که حاشیه نشینی در این گروه کودکان کارمهاجر وجود نداشت . اکثر آنها با آداب و رسوم کشور خود پیوند دارند و از این روند حمایت می کنند.

کلیدواژه ها:

تجربه فرهنگ پذیری ، کودکان کار افغان ، پدیدارشناسی