تعلیم و تربیت اسلامی

هر علمی موضوعی دارد و موضوع تعلیم و تربیت شناخت قابلیتهای انسان است و به فعلیت رساندن آن است . لذا تربیت بشر در ناموس خلقت سنگ زیرین آن و هدف اساسی آفرینش و انبیاء و اولیاء الهی است .سعادت و شقاوت انسانها بستگی تام و تمام به نوع ترتیب به عنوان زیربنای شخصیتی و حیثیتی اش دارد که یا او را به اوج کمالات و در مسیر بندگی خالق می کشاند و در این مسیر آگاهانه و عاشقانه در پی شکوفایی استعدادها و شناخت خود و مسئولیت بندگی روز به روز به کمالات خود افزوده و در این حالت چون درختی پرثمر قدر خود و بندگی را درک و خلق خدا از نتیجه کار و تلاش اش از او بهره می گیرند و باعث حرکت انگیزه عبرت و شوق بندگی برای دیگران می گردند و بدین طریق بر جبر طبیعت فائق آمده و موانع رشد بشریت را با بهره گیری از تربیت صحیح انسانی و اسلامی شناخته اند و راه رهایی از آن را یافته و بستری برای رشد و شکوفایی شخصیتی و الهی خود و جامعه ساخته اند لذا راهبر و نمونه برای دیگران شده اند و یا از سوی دیگر با غفلت زدگی و عدم درک صحیح از موقعیت شان و کرامت انسانی و بندگی کار را به شکلی سامان میدهند که با افتادن در دام هواها و هوسها و خود محوری بیمارگونه بجای خدا محوری انسان محور و اسیر زر و زور و تزویر می گردند.

کلیدواژه ها:

استعداد ها ، سعادت و شقاوت ، تعلیم و تربیت ، رشد بشریت .