خودسازمان دهی در شبکه های سلولی نسل آینده: مروری بر تکنولوژی های فعالساز، استاندارد ها، رهیافت ها و افق های پیش رو

طراحی و توسعه ی شبکه های سلولی خودسازمانده، در سالیان اخیر مورد توجه صنعت گران و پژوهشگران شبکه های سلولی قرار گرفته است . خودسازماندهی در شبکه های سلولی ، ویژگی مهمی است که کمک شایانی به کاهش پیچیدگی وهزینه هاکردهواین شبکه هاراازجنبه هایمختلف هوشمند می کند. با ایجاد قابلیت خودسازماندهی در شبکه های سلولی ، عملکردهای خود پیکربندی و خودبهینه سازی به جای پیکربندی و بهینه سازی دستی جای می گیرند و روابط پیچیده بین اجزای داخلی این شبکه ها مدیریت می شود. پیادهسازی قابلیت خودسازماندهی در شبکه های سلولی نیازمند بهرهگیری از تکنولوژیهای فعال ساز گوناگونی از جمله شبکه های نرم افزارمحور و رویکرد مجازیسازی توابع شبکه است . کاربرد تکنولوژیهای فعال ساز مذکور در خودسازماندهی شبکه های سلولی به عنوان یک زمینه تحقیقاتی مهم مورد توجه پژوهشگران است . این پژوهش ، مروری بر مفاهیم کلیدی پیادهسازی شبکه های سلولی خودسازمانده و تکنولوژی های فعالساز از جمله شبکه های نرم افزارمحورومجازیسازیتوابع شبکه ارائه می کند. علاوهبراین ،معماری شبکه های خود سازمانده و تلاشهای استانداردسازی در سال های اخیر به همراه پیشبینی استانداردسازی در سالهای آتی مورد بررسی قرار می گیرد. همچنین ، پژوهش های اخیر در توسعه ی شبکه های خود سازمانده از دیدگاه کاربردی و فعالسازهای مطرح شده بررسی می شوند. در نهایت ، چالش های موجود و افق های پیش رو در این حوزه تحقیقاتی بررسی خواهد شد.