ارتباط بین فعالیت بدنی با عملکرد شغلی وخودکارآمدی پرستاران زن بیمارستان های دولتی شهر تهران

پژوهش حاضر به منظور بررسی رابطه بین فعالیت بدنی با عملکرد شغلی و خود کارآمدی پرستاران انجام گرفت . این پژوهش توصیفی از نوع همبستگی می باشد که جامعه آماری آن را کلیه پرستاران زن بیمارستان های دولتی شهر تهران تشکیل داده است و بر اساس جدول مورگان تعداد۳۷۰ نفر به عنوان نمونه آماری از طریق نمونه گیری خوشه ای تصادفی انتخاب شدند. اطلاعات پژوهش با استفاده از پرسشنامه های اطلاعات فردی ، عملکرد شغلی پاترسون(۱۹۹۰) و خودکارآمدی شرر و مادوکس (۱۹۸۲) گردآوری شد که در تحقیقات گذشته اعتبار پرسشنامه عملکرد شغلی بین ۷۱تا۹۱درصد و پرسشنامه خودکارآمدی بین ۸۰تا۸۶ درصد محاسبه شده است . به منظور تجزیه و تحلیل داده ها از ضریب همبستگی پیرسون استفاده شد. پس از تجزیه و تحلیل داده ها مشخص شد که بین فعالیت بدنی با عملکرد شغلی و خودکارامدی پرستاران ارتباط مثبت و معنی داری وجود داشت (۰۵/۰ .(p با توجه به اهمیت حرفه پرستاری و نقش این نیروی انسانی در سلامت جامعه ، پرداختن به فعالیت بدنی به طور مستمر می تواند تاثیر مثبت بر عملکرد شغلی و خودکارامدی پرستاران داشته باشد.

کلیدواژه ها:

ورزش ، عملکرد شغلی ، کامل کردن تکلیف ، رویارویی با موانع ، پرستاران زن.