تاثیر ورز شهای هوازی بر استرس و پرخاشگری در دانشجویان دانشگا ه علوم پزشکی کرمان

هدف تحقیق حاضر بررسی تاثیر ورزش های هوازی بر استرس و پرخاشگری دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی کرمان بود. روش تحقیق حاضر نیمه آزمایشی بود که از نوع تحقیقات کاربردی و از لحاظ روش گردآوری دادهها میدانی بود. جامعه آماری پژوهش حاضر کلیه دانشجویان دختر دانشگاه علوم پزشکی کرمان در نیمسال دوم سال تحصیلی ۱۴۰۱-۱۴۰۰ که واحد تربیت بدنی را انتخاب کرده بودند به تعداد ۳۸۵ نفر بود که تعداد ۳۰ نفر به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند که در دو گروه آزمایشی ۱۵ نفری بصورت تصادفی تقسیم شدند و به پرسشنامه های پرخاشگری و استرس پاسخ دادند. پس از سپری نمودن ۸ هفته تمرین دو گروه مجدد به پرسشنامه ها پاسخ دادند. ابزار اندازه گیری تحقیق شامل دو پرسشنامه استاندارد پرخاشگری اهواز (AAI) زاهدی فر و همکاران (۱۳۷۹) و پرسشنامه استرس ادراک شده کوهن و همکاران (۱۹۸۳) بود. برای تجزیه و تحلیل اطلاعات گردآوری شده از آزمونهای تی تک نمونه ای ، تی همبسته و تحلیل واریانس در نرم افزار ۲۶SPSS استفاده گردید. نتایج آزمون تی تک نمونه ای نشان داد که بین میانگین نمرات هر دو متغیر پرخاشگری و استرس با نمره ملاک اختلاف مثبت معناداری وجود دارد و نمونه آماری دارای حس پرخاشگری و استرس می باشند. نتایج آزمون تی همبسته نشان داد که ورزشهای هوازی بر کاهش پرخاشگری و کاهش استرس دانشجویان دختر علوم پزشکی کرمان تاثیر معناداری داشته است . همچنین نتایج آزمون تحلیل واریانس نشان داد که بین اثر ورزشهای هوازی بر کاهش استرس و کاهش پرخاشگری تفاوت معناداری وجود ندارد و ورزشهای هوازی تقریبا به یک میزان بر کاهش پرخاشگری و استرس تاثیر معنادار دارند.

کلیدواژه ها:

ورزشهای هوازی ، استرس ، پرخاشگری ، دانشجویان