ترویج مشارکت فعال از طریق ساختارهای یادگیری مشارکتی

این مقاله به بررسی اثربخشی ساختارهای یادگیری مشارکتی در ارتقای مشارکت فعال در میان دانش آموزان در محیط های آموزشی می پردازد. این مطالعه از یک رویکرد ترکیبی استفاده کرد که شامل مشاهدات کلاس درس و نظرسنجی دانش آموزان برای ارزیابی تاثیر یادگیری مشارکتی بود. روش ها: مشاهدات کلاسی برای مشاهده دانش آموزان درگیر در فعالیت های مشترک، با توجه به سطوح مشارکت و الگوهای تعامل انجام شد. علاوه بر این، یک نظرسنجی برای دانش آموزان انجام شد و دیدگاه های آنها در مورد مزایا و چالش های یادگیری مشارکتی جمع آوری شد. یافته ها: مشاهدات افزایش قابل توجهی را در مشارکت فعال در هنگام استفاده از ساختارهای یادگیری مشارکتی نشان داد. دانش آموزان مشارکت بالاتر، بحث های سازنده و افزایش تفکر انتقادی را نشان دادند. نتایج نظرسنجی از این یافته ها پشتیبانی کرد، اکثر دانش آموزان تجارب یادگیری بهبود یافته و احساس تعلق در محیط مشارکتی را گزارش کردند. نتیجه گیری: ساختارهای یادگیری مشارکتی تاثیر مثبت قابل توجهی بر مشارکت فعال در آموزش دارند. این مطالعه بر اهمیت ترکیب استراتژی های مشارکتی در شیوه های آموزشی تاکید می کند و بینش های ارزشمندی را برای مربیان و موسساتی که به دنبال افزایش مشارکت دانش آموز و تفکر انتقادی هستند، ارائه می کند.

کلیدواژه ها:

یادگیری مشارکتی ، مشارکت فعال ، مشارکت دانش آموز ، آموزش ، پژوهش ترکیبی.