بررسی رابطه تربیت معنوی با شفقت به خود و جهتگیری هدف دانش آموزان دختر دوره دوم ابتدایی شهرستان خلیل آباد

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه تربیت معنوی با شفقت به خود و جهتگیری هدف (مورد مطالعه: مدارس دخترانه دوره دوم ابتدایی شهرستان خلیلآباد) انجام شد لذا به لحاظ ماهیت و هدف، کاربردی و از حیث روش توصیفی-همبستگی بوده است. جامعه آماری پژوهش کلیه دانش آموز مدارس دخترانه دوره دوم ابتدایی شهرستان خلیلآباد ۱۶۳۵ ) نفر) در سال تحصیلی ۱۴۰۱-۱۴۰۲ بودهاند که با استفاده از روش نمونهگیری تصادفی ساده و جدول کرجسی و مورگان تعداد ۳۱۵ نفرانتخاب شده اند. ابزار جمعآوری اطلاعات، پرسشنامه تربیت معنوی توسط بیاتی و همکاران (۱۳۹۹)، شفقت ورزی به خود نف ۱ (۲۰۰۳) و جهتگیری هدف الیوت و مک گریگور (۲۰۰۱) بوده است و در انتها داده ها با استفاده از آزمونهای همبستگی اسپیرمن و رگرسیون مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته اند. نتایج نشان داد که تربیت معنوی با شفقت به خود و جهتگیری هدف رابطه معنیداری دارد. همچنین تربیت معنوی قادر است تغییرات شفقت به خود و جهتگیری هدف دانش آموزان را پیشبین کند؛ ضمنا بین جهتگیری هدف و شفقت به خود رابطه مثبت و معنیداری وجود دارد؛ بنابراین بیان شد که از طریق تربیت معنوی میتوان شفقت به خود و جهتگیری هدف دانش آموزان را بهبود می بخشد و به صاحبنظران و مسئولان مراکز آموزشی پیشنهاد گردید که در روند آموزشی، آموزش تربیت معنوی دانش آموزان را مدنظر قرار دهند.

کلیدواژه ها:

تربیت معنوی ، جهتگیری هدف ، شفقت به خود.