تدوین چارچوب مفهومی تاب آوری کالبدی سیستم شهر در مقابل زلزله و ارزیابی میزان کاربست آن در پژوهش های منتخب داخلی و خارجی

سوانح طبیعی همچون زلزله خسارات و آثار غیر قابل جبرانی بر کالبد شهر بر جا می گذارد. ارتقا تاب آوری ابعاد مختلف شهر به عنوان راهکاری برای آن پیشنهاد شده است . تاب آوری به معنای تحمل و پایداری در برابر مشکلات نیست ، بلکه می تواند مشکلات را در سیستم هضم کند و یا سیستم را به یک سیستم پایدار جدید تبدیل کند. در دو دهه اخیر تاب آوری شهرها جهت پاسخگویی به سوانح طبیعی مورد توجه قرار گرفته است که با تاب آوری در ابعاد کالبدی ،نهادی ،اجتماعی و اقتصادی ارزیابی می شود. بعد کالبدی از ابعاد حساس و مهم در ساختار شهر به حساب می آید که با تاب آور ساختن آن می توان در برخی موارد مانع تخریب ،تعدیل آثار مخرب یا افزایش سرعت بازیابی در اجزا کالبدی آسیب دیده شهر در برابر زلزله شد. هدف پژوهش ، با استفاده از چارچوب مفهومی مولفه ها در بعد کالبدی شهر، بررسی میزان کاربست مقوله تاب آوری در بعد کالبدی در پژوهش های انجام شده می باشد. برای ارزیابی میزان تحقق اهداف، از روش تحلیل کیفی جهت دار و طیف لیکرت استفاده شده است . یافته های پژوهش نشان می دهد که مولفه های اتصال، افزونگی و مولفه های تنوع، استحکام، چندعملکردی و مدولار در طیف خیلی خوب و خوب و مولفه های استقلال، ادغام، منابع ، کارایی و سازگاری در طیف خیلی کم و کم قرار گرفته اند. در نهایت ، نتیجه پژوهش بیانگر علت میزان کاربست مولفه هاست . سطوح شهری از علل مهم ی است که به علت ملموس بودن سطح خرد نسبت به میانی و میانی نسبت به کلان است که توجه به مولفه های همان سطح را به دنبال دا شته است .

کلیدواژه ها:

تاب آوری کالبدی ، زلزله ، ارزیابی تاب آوری ، بعد کالبدی ، مولفه تاب آوری