تعیین میزان شناخت آموزگاران دوره ابتدایی منطقه ۱۸ استان تهران از علائم اختلالات یادگیری خاص و تعیین رابطه بین میزان سابقه کاری آموزگاران با میزان شناخت آنان از علائم اختلال یادگیری خاص

اهداف: هدف پژوهش حاضر، تعیین میزان شناخت آموزگاران دوره ابتدایی منطقه ۱۸ استان تهران از علائم اختلالات یادگیری خاص و تعیین رابطه بین میزان سابقه کاری آموزگاران با میزان شناخت آنان از علائم اختلال یادگیری خاص بود.مواد و روش ­ها: پژوهش حاضر توصیفی و از نوع پیمایشی و علی مقایس ه­ای بود. حجم نمونه با کمک جدول نمونه گیری مورگان ۲۷۰ نفر آموزگاران دوره ابتدایی منطقه ۱۸ استان تهران تعیین شد. روش نمونه گیری در دسترس بود. از ترکیب سه چک لیست معتبر شامل چک لیست سنجش نقاط قوت و ضعف کودک فرم معلم و چک لیست­ های اختلال یادگیری ویژه بر اساس DSM۵، آزمون محقق ساخته تهیه شد. جهت انجام روایی آزمون، نظرات استاد راهنما و مشاور اعمال گردید و جهت انجام پایایی از ضریب آلفای کرونباخ استفاده گردید و پایایی کلی ۸/۰ محاسبه شد که نشان داد آزمون از اعتبار برخوردار است. جهت تحلیل داده های پژوهش از نرم افزار SPSS استفاده شد.یافته­ ها: نتایج نشان داد میزان شناخت آموزگاران از علائم اختلالات یادگیری خاص بالاتر از حد متوسط است و بین میزان شناخت آموزگاران از علائم اختلال یادگیری خاص و سابقه کاری آنان تفاوت معناداری وجود ندارد (۰۵/۰P>).نتیجه ­گیری: آموزگاران بخشی از ویژگی های یک آموزگار حرفه ای را که شناخت علائم اختلال یادگیری خاص است دارند؛ ولی باید در نظر گرفت که این تمام دانش نیست و باید به تحقیقات دیگری که به صورت عملی شناخت آموزگاران را می سنجد توجه کرد. در آخر پیشنهاد شد آموزگاران در جهت حل مشکلات دانش آموزان اقدام کنند و اطلاعات خود را در زمینه پیشنهادها و راه حل هایی که به دانش آموزان با اختلالات یادگیری خاص ارائه می دهند تقویت کنند.

کلیدواژه ها:

آموزگاران ، علائم اختلالات یادگیری خاص ، میزان شناخت ، روش پیمایش