نقش عوامل اجتماعی شدن در پرورش توانمندیهای منشی در کودکان

پدیدار شدن بحران ارزشهای انسانی در عصر فناوریهای دیجیتال و مسائل متنوع و فزاینده در سلامت روان کودکان با توجه به پیامدهایی که برای دورههای بعدی زندگی دارند و نیز نقش موثر پرورش توانمندیهای منشی در شکوفایی ظرفیت ها، مدیریت هیجانات و ارتقای بهزیستی کودکان، شناسایی عوامل اجتماعی شدن و عملکرد آنها را در پرورش این توانمندیها ضروری می سازد. آگاهی عوامل اجتماعی شدن از نقش خود در این زمینه ، کمک می کند راهبردهای مناسبی را برای اندازهگیری این توانمندیها و طراحی و اجرای مداخلات توانمندمحور در سنین پایین به کار گیرند. از این رو، پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش عوامل اصلی اجتماعی شدن یعنی خانواده، مدرسه و همسالان در پرورش توانمندیهای منشی در کودکان انجام شد. روش این پژوهش توصیفی -تحلیلی و از نوع اسنادی است . بررسی مبانی نظری و پژوهشی نشان داد شیوههای فرزندپروری مثبت والدین مهم ترین ابزار آنها برای تاثیر بر ویژگی های منشی کودکان است که از میان انواع شیوهها، فرزندپروری مقتدرانه ، شیوهای کارآمد و سالم است که در صورت تاکید بر توانمندیها به جای ترمیم نقاط ضعف ، می تواند به طور معنی دار ارتقای توانمندیهای منشی و درونی سازی کدهای اخلاقی و در نتیجه افزایش بهزیستی را در پی داشته باشد. مدارس، می توانند با طراحی و اجرای برنامه های تربیت مثبت گرا، طیف وسیعی از توانمندیهای منشی مانند انگیزه، انعطاف پذیری، تاب آوری،، امیدواری، مهارتهای ارتباطی ، حل مسئله و مقابله و غیره را در قالب برنامه درسی و با ارائه راهنمایی های چندسطحی که مستلزم به کارگیری توانمندیها هستند، هدف قرار دهند. همسالان نیز به عنوان الگو و منبع تقویت ، در پرورش توانمندیهایی چون عزت نفس ، تمایل به رفتارهای اجتماعی و نوع دوستانه و غیره نقش دارند. در مجموع، برای ایجاد جامعه اخلاقی سالم و جلوگیری از انحراف، ضروری است همه عوامل اجتماعی شدن به صورت یکپارچه و مشترک با رویکرد توانمندمحور به جای رویکرد مشکل محور برنامه ریزی و اقدام کنند.

کلیدواژه ها:

بهزیستی ، پرورش ، توانمندیهای منشی ، عوامل اجتماعی شدن ، کودکان