سازوکار کانونی زمین لرزه های مهم ده سال اخیر قطعه میانی گسل درونه

گسل درونه بعد از گسل اصلی زاگرس بزرگترین گسل ایران می باشد که نام دیگر آن گسل کویر بزرگ که طول حدود ۷۰۰ کیلومتر است . هدف از این پژوهش مطالعه لرزه خیزی وتعیین سازوکار کانونی زمین لرزه های با بزرگای بیشتر از ۴ است که در مجاورت قطعه میانی گسل درونه بوقوع پیوسته اند. در این مطالعه محاسبه سازوکار کانونی با استفاده از دو روش ۱) قطبش (پلاریته ) اولین رسید موج P ، ۲) تلفیق قطبش اولین رسید موج P و نسبت دامنه های امواج P به S انجام می شود. این گسل در شمال شرق ایران، از نایین ، در یک راستای شمال شرقی - جنوب غربی تا ناحیه ی دورونه در جنوب غربی کاشمر ادامه دارد و از دورونه ، با یک روند شرقی -غربی ، با خمیدگی به سمت جنوب، تا مرز افغانستان ادامه دارد. در امتداد این گسل ، بلوکها به دوصورت چپگرد وراستگرد حرکت کرده اند ولی بدون شک یکی از آخرین حرکت های آن از نوع راستگرد می باشد سازوکارکانونی رویدادها ومقایسه آنها در گسل درونه محاسبه شده است که با رژیم لرزه خیزی منطقه همخوانی دارد.

کلیدواژه ها:

سازوکار کانونی ، پلاریته موج ، نسبت دامنه ، لرزه خیزی ، گسل درونه