تحلیل سازوکار کانونی زمین لرزه هفتم آذر ماه ۱۴۰۰ قائن با بزرگای ۵

امروزه تعیین سازوکار کانونی زمینلرزه ها به عنوان یکی از مهم ترین پارامترهای مرتبط با چشمه های لرزه ای از اهمیت بالایی در مطالعات زلزله شناسی برخوردار است . هدف پژوهش حاضر تحلیل سازوکار کانونی زمینلرزه هفتم آذرماه ۱۴۰۰ (مطابق با ۲۸/۱۱/ ۲۰۲۱ م.) است که در ۵۸ کیلومتری جنوبی غربی شهر قائن از توابع خراسان جنوبی با بزرگای ۵ در مقیاس محلی رخ داده است . محاسبه سازوکار کانونی این زمینلرزه براساس سه روش ۱) قطبش (پلاریته ) اولین رسید موج P ، ۲) تلفیق قطبش اولین رسید موج P و نسبت دامنه های امواج P به S و ۳) مدل سازی شکل موج برای حل تانسور گشتاور لرزه ای انجام می شود. علاوه بر آن وضعیت لرزه خیزی تاریخی و دستگاهی با تاکید بر معرفی روند و سازوکارگسل های اصلی منطقه بررسی می شود. در این پژوهش سازوکارکانونی غالب برای این زمینلرزه از نوع امتداد لغز راستگرد محاسبه شده است که با رژیم لرزه خیزی منطقه و سازوکار غالب گسل های منطقه همخوانی دارد.

کلیدواژه ها:

سازوکار کانونی ، پلاریته موج ، نسبت دامنه ، وارون سازی گشتاور لرزه ای ، زمینلرزه ، خراسان