بررسی عوامل ناپایداری بنا در شناسایی بافت فرسوده ی شهری با استفاده از سیستم اطلاعات جغرافیایی (مطالعه موردی حوزه ۷۳ منطقه ۱۰ شهرداری شیراز)

شناسایی بافت های فرسوده شهری است که از چرخه متصل با شهر خارج و تبدیل به بافت هایی ناکارآمد شده اند یکی ازچالش های است که امروزه شهرداری ها با آن روبرو هستند. به علت سیستم پویای شهری، بخصوص کلانشهر ها که همواره وپیوسته در حال تغییر و تحول است، با گذشت زمان نشانه هایی از افول و زوال مانند فقر، بی سازمانی، آلودگی های محیطیو... چهره بر آنها می نشاند. روش تحقیق مورد استفاده در این پژوهش توصیفی- تحلیلی است؛ و تلاش می گردد با استفاده از ناپایداری ساختمان ها به شناخت بافت های فرسوده دست یابیم. محدوده مورد مطالعه این پروژه در حوزه ۷۳ منطقه ۱۰شهرداری شیراز واقع شده است. این پژوهش از نظر هدف تحقیق، کاربردی توسعه ای و روش آن توصیفی تحلیلی است و درروند تحلیل ها از فرآیند تحلیل "سلسه مراتبی " استفاده شده است. در این پژوهش از نرم افزاری Excel ، Arc GIS وGoogle earth استفاده شده است. ۱۶۰۰ قطعه در در این حوزه شهری شناسایی و اطلاعات آنها جمع آوری و ثبت گردید.نقشه پهنه بندی واحد های ساختمانی بر اساس ناپایداری بنا در ساختمان های موجود نشانگر آن است که در این حوزه ۴۰ %از بافت محدوده مقاومت خوب دارند ، ۲۶ % مقاومت متوسط و ۲۴ % مقاومت ضعیف دارا هستند. در واقع بیشتر بافت محدوده،دارای مقاومت متوسط و خوب می باشند، ساختمان های موجود در این طبقه عمدتا نوساز یا در حال ساخت هستند واستانداردهای ایمنی در آنها رعایت شده است. ساختمان های که بنای ناپایدار دارند عمدتا قدیمی می باشند و رعایت نکردناستانداردهای ایمنی از ظاهر آنها قابل تشخیص است. این ساختمان به علت ناپایداری، تاب مقاومت در مقابل زلزله های باشدت متوسط را ندارد. پراکندگی ساختمان های قدیمی و ناپایدار، در کل حوزه گستردگی دارند و این نکته ای نگران کنندهاست که می بایست مورد توجه برنامه ریزان شهری قرار بگیرد. بر اساس نتایج کاربردهای متعدد (GIS)، موجب می شود کهدر زمینه ی شناسایی بافت های فرسوده ی شهری بتوان به شیوه ای مناسب تر عمل کرده و کیفیت مدیریت شهری را بهبود بخشید.

کلیدواژه ها:

، GIS ، ناپایداری بنا ، بافت فرسوده ، شهرداری شیراز ، منطقه ۱۰ شهرداری شیراز