بررسی آسیبب پذیری مراکز خدماتی و وضعیت مواصلاتی نقاط بحرانی شهر شیراز تحت زلزله با استفاده از تحلیل چند معیاره GIS

به دلیل قرار گیری کشور ایران بر روی منطقه لرزه خیز، برنامه ریزی با هدف مدیریت بحران و تخمین ریسک زمین لرزههمواره یکی از دغدغه های اصلی برنامه ریزان و مدیران شهری بوده است. شناخت و تعیین میزان آسیب پذیری بافتهای شهری در برابر زلزله به منظور برنامه ریزی مدیریت بحران قبل از وقوع زلزله الزامی به نظر رسیده است. شهر شیرازبه دلیل قرار گیری بر روی منطقه لرزه خیزی با خطر زیاد، نیاز به شناخت و تعیین میزان آسیب پذیری بافت هایشهری در برابر زلزله را دارد. این پژوهش با هدف دستیابی الگویی مناسب جهت ارزیابی مراکز خدماتی و وضعیتمواصلاتی نقاط بحرانی شهر شیراز پس از وقوع زلزله هدف انجام شده است . به این منظور ابتدا معیارهای موثر در آسیبپذیری بافت های شهری در برابر زلزله (شبکه ای با لایه های راه های شریانی درجه یک و درجه دو و درجه سه ، کیفیتابنیه ، شیب زمین، فاصله از گسل ، فضای باز و سبز ، مراکز درمانی ، مراکز فرهنگی ، مراکز آموزشی و مسکونی)شناسایی گردیده و اقدام به تهیه نقشه هر یک از معیارها گردید ، سپس با بهره گیری از مدل جنگل تصادفی (Random Forest) و مدل نزدیکترین همسایه (KNN)، ارزش و اهمیت هر یک از معیارهای تعیین شده و ماتریس وزنی و غیروزنی مدلها تهیه گردید. پس از تجزیه و تحلیل خروجی ها، نتایج حاصل از ایر ماتریس وزنی نشان می دهد که زیر معیارراه های درجه سه ، یک و دو بیشترین وابستگی با زلزله هدف را دارد. همچنین در معیار ویژگی های اجتماعی ، زیرمعیار بلوک شهری ییشترین وابستگی را با زلزله هدف دارد. در نهایت الگویی مناسب جهت ارزیابی مراکز خدماتی ووضعیت مواصلاتی ارائه گردیده است.

کلیدواژه ها:

مراکز خدماتی ، وضعیت مواصلاتی ، نقاط بحرانی ، زلزله فرضی ، شهر شیراز