بررسی نقش میانجی سبک سبک مدیریت کلاس درس در رابطه خودمحوری معلم باپیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره دوم ابتدایی شهرستان نهاوند

هدف از این پژوهش " بررسی نقش میانجی سبک سبک مدیریت کلاس درس در رابطه خودمحوری معلم با پیشرفت تحصیلیدانش آموزان دوره دوم ابتدایی شهرستان نهاوند در سال تحصیلی ۱۳۹۹-۱۴۰۰ است. روش تحقیق ازنظر هدف، کاربردی است. این تحقیق ازنظر نوع داده ها، کمی و ازنظر روش اجرا از دسته تحقیقات غیرآزمایشی و از نوع همبستگی است. جامعه آماری اینپژوهش عبارت است از کلیه معلمان و دانش آموزان دوره دوم ابتدایی شهرستان نهاوند که ۳۲۸ نفر معلم و ۳۲۰۰ دانش آموز میباشند. با استفاده از فرمول کوکران تعداد ۱۷۵ نفر از معلمان سطح شهرستان نهاوند به همراه یک نمونه تصادفی از دانش آموزان آنها به عنوان نمونه انتخاب شدند. جهت جمع آوری داده ها از سه پرسشنامه ۳ پرسشنامه مدیریت کلاس ولفگانگ و گلیکمن ۱۹۸۶ پرسشنامه خودمحوری پینتریج و همکاران ۱۹۹۳ ، پرسشنامه پیشرفت تحصیلی فامو تیلور ۱۹۹۴ جمع آوری شده است. جهت تجزیه و تحلیل داده های بدست آمده ، از شاخص های و روش های آمار توصیفیبرای بدست آوردن فراوانی، درصد، میانگین، انحراف استاندارد، و خطای استاندارد داده ها و سپس از آمار استنباطی برای بدستآوردن آزمون ضریب همبستگی پیرسون (زیرا متغیر ها فاصله ای یا نسبی هستند) و آزمون رگرسیون ( زیرا به دنبال پیش بینیهمزمان چند متغیر ملاک از متغیرهای پیش بین می باشد)( به کمک نرم افزار ۲۳spss استفاده خواهد شد . یافته های ضریبهمبستگی پیرسون بین دو متغیر خودمحوری معلمان و پیشرفت تحصیلی برابر ۰/۸۱۸ است که در سطح P<۰.۰۱ معنادار بود. و همچنین ضریب همبستگی بین دو متغیر خلاقیت معلمان و سبک مدیریت کلاس برابر ۰/۷۲۴ است که در سطح P<۰.۰۱ معنادار بود و همچنین ضریب همبستگی بین دو متغیر سبک مدیریت کلاس و پیشرفت تحصیلی برابر ۰/۸۹۵ است که در سطح P<۰.۰۱ معنادار بود به این معنا که بین متغیر های پژوهش رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. بر اساس نتایج تحلیل رگرسیون سلسله مراتبی متغیر سبک مدیریت کلاس نقش میانجی گری در رابطه بین خودمحوری معلم و پیشرفت تحصیلی دانش آموزاندارد و همچنین آزمون سوبل هم نقش میانجی سبک مدیریت کلاس را در رابطه با متغیر خودمحوری و پیشرفت تحصیلی تاییدمی کند.

کلیدواژه ها:

خودمحوری معلمان ، سبک مدیریت کلاس ، پیشرفت تحصیلی