مقایسه آموزش روش تدریس سکوسازی و روش تدریس مبتنی بر خردورزی بر رفتارهای خودناتوانساز تحصیلی دانش آموزان دارای اختلالات یادگیری خاص

هدف از پژوهش حاضر بررسی مقایسه آموزش روش تدریس سکوسازی و روش تدریس مبتنی بر خردورزی بر رفتارهای خودناتوان ساز تحصیلی دانش-آموزان دارای اختلالات یادگیری خاص بود. روش پژوهش آزمایشی با طرح پیش آزمون، پسآزمون با گروه کنترل همراه با مرحله پیگیری ۲ ماهه بود. جامعه آماری کلیه دانش آموزان شهر کهره در سال ۱۴۰۱ بودند. در مرحله اول با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس تعداد ۴۵ نفر انتخاب و سپس به شیوه تصادفی ساده در سه گروه(هر گروه ۱۵ نفر) جایگزین شدند. گروه های آزمایش تحت روش تدریس سکوسازی و روش تدریس مبتنی بر خردورزی قرار گرفتند؛ اما گروه کنترل هیچگونه مداخله ای دریافت نکردند و در لیست انتظار باقی ماند. از پرسشنامه اختلالات یادگیری خاص کلورادو((CLDQ ویلکات و همکاران((۲۰۱۱ و مقیاس خود ناتوانسازی تحصیلی((ASHS شوینگر و استینسمیر-پلستر((۲۰۱۱ به منظور گردآوری اطلاعات استفاده شد. تجزیه و تحلیل اطلاعات به دست آمده از اجرای پرسشنامه ها از طریق نرمافزار SPSS نسخه ۲۴ در دو بخش توصیفی و استنباطی(تحلیل واریانس آمیخته و آزمون تعقیبی بنفرونی) انجام پذیرفت. نتایج نشان داد آموزشهای مذکور در مرحله پس آزمون و پیگیری نسبت به گروه کنترل اثربخشی معناداری بر کاهش رفتارهای خودناتوان ساز تحصیلی داشته اند(.(P<۰/۰۵ افزون بر این نتایج نشان دهنده آن بود که روش تدریس سکوسازی موثرتر از روش تدریس مبتنی بر خردورزی بر کاهش رفتارهای خودناتوان ساز تحصیلی بود(.(P<۰/۰۵ بر اساس نتایج پژوهش حاضر، میتوان گفت که روش تدریس سکوسازی و روش تدریس مبتنی بر خردورزی میتوانند به عنوان شیوه های آموزشی مناسب برای کاهش رفتارهای خودناتوان ساز تحصیلی در دانشآموزان مبتلا به اختلالات یادگیری خاص به کار برده شود.

کلیدواژه ها:

روش تدریس سکوسازی ، روش تدریس مبتنی بر خردورزی ، رفتارهای خودناتوان ساز تحصیلی ، اختلالات یادگیری خاص.