بررسی تاثیر عوامل تاب آوری بر عوامل عملکرد نوآورانه سازمان تامین اجتماعی استان البرز

قابلیت نوآوری مهم ترین عامل موثر بر عملکرد یک سازمان است. سازمان ها باید برای پاسخ گویی به تقاضا و شیوه زندگی متغیر مشتریانشان و نیز به منظور بهره برداری از فرصت های ایجاد شده توسط فناوری و تغییرات بازار، نوآور باشند. یکی از مهم ترین انواع نوآوری، نوآوری سازمانی است. از طرف دیگر تغییرات بسیار زیاد و آشفتگی محیطی توجه محققان مدیریت را به روش های جدید مدیریت محیط از جمله تاب آوری جلب کرده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر عوامل تاب آوری بر عوامل عملکرد نوآورانه گرفت. این پژوهش از لحاظ هدف کاربردی و از نظر روش در زمره تحقیقات توصیفی–پیمایشی قرار می گیرد. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه مدیران، کارکنان و کارشناسان تامین اجتماعی استان البرز به تعداد ۲۱۹۰ می باشد. لذا با فرمول کوکران حجم نمونه آماری ۳۲۷ نفر محاسبه شد و با روش نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. ابزار گردآوری در این پژوهش، پرسشنامه استاندارد بر اساس طیف لیکرت طراحی و پخش شد، و پایایی این پرسشنامه با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ ۰/۸۵۶ تایید شد. جهت تجزیه و تحلیل داده های جمع آوری شده از نرم افزار اموس استفاده گردید. نتایج پژوهش نشان داد که بین تاب آوری سازمانی و عملکرد نوآورانه رابطه مثبت و معنی داری وجود دارد (R=۰/۹۲). بر این اساس شایستگی فردی دارای تاثیر قوی (R=۰/۹۰)، اعتماد به غرایز فردی تحمل عاطفه منفی دارای تاثیر متوسط (R=۰/۳۵)، پذیرش مثبت تغییر و روابط ایمن دارای تاثیر ضعیف (R=۰/۲۰)، کنترل دارای تاثیر متوسط (R=۰/۴۷) و تاثیرات معنوی دارای تاثیر متوسط (R=۰/۵۶) بر عملکرد نوآورانه می باشد.

کلیدواژه ها:

تاب آوری سازمانی ، تامین اجتماعی البرز ، عملکرد نوآورانه