تعادل حرارتی نور و فضای بی کراندر انتهای منظومه شمسی

نور مهم ترین منبع حرارت در جهان بی کران است. در هر گوشه از جهان بی کران ستاره ها با واکنش های هم جوشی به تولید نور می پردازند و هم چون چراغ جهان بی کران را روشن و گرم نگاه می دارند. هدف از این پژوهش بررسی میزان گرمایش نور در انتهای منظومه شمسی یعنی در جایی است، که نور و جهان بی کران در یک تعادل دمایی هستند. دلیل اهمیت موضوع یافتن این مسئله است، که سیاره ها و سیارک های انتهای منظومه شمسی و فراتر از آن به چه میزان انرژی گرمایی را در این مکان بدست می آورند. یافته های این پژوهش نشان می دهد، که در فضای بی کران انتهای منظومه شمسی و در میانه بین دو سیاره انتهایی اورانوس و نپتون یک تفاوت حرارتی چهار درجه ای وجود دارد. این مسئله به ما نشان می دهد، که در این نقطه از فضای بی کران به ازای هر ۴۰۸ میلیون کیلومتر نور قدرت تاثیر دمایی خود بر سیارات انتهایی منظومه یک درجه از دست خواهد داد.

کلیدواژه ها:

خورشید ، اورانوس ، نپتون ، نور ، تعادل حرارتی.