بررسی نگرش مولوی به ویژگی های بهشت در کتاب مثنوی
سال انتشار: 1399
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 393
فایل این مقاله در 23 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_SLMP-6-4_004
تاریخ نمایه سازی: 30 مرداد 1401
چکیده مقاله:
انسان برخوردار از نیروی تعقل و اندیشه، از آغاز آفرینش همواره به دنبال دستیابی به کیستی خود، خاستگاه و مقصد خود است. «بهشت»، کمال مطلوب و غایت آرزوی همه مومنان و خداجویان، در کلام آسمانی مکررا وعده داده شده و از این رو با تهذیب نفس و تزکیه باطن پیوسته در طلب آنند. از زمان ورود اسلام به ایران، ادب فارسی از جلوه های قرآن و حدیث و حقایق دینی تاثیر یافت. «بهشت» نیز که در زمره همین جلوه هاست، از عناصری به شمار می آید که بستر وسیعی برای تصویر آفرینی در ادب فارسی ایجاد نموده است. مولوی، شاعر و عارف بزرگ ایران که مثنوی خود را با یادکرد خاستگاه آغازین و حسرت بازگشت بدان شروع نموده، به بهانه های مختلف، اشاره های گوناگونی به بهشت و متعلقات آن دارد. این مقاله قصد دارد تا با کاوشی در مثنوی معنوی شریف، تعلیمات و دیدگاه های ادبی عرفانی مولوی را در سایه سار مفاهیم بهشتی به بوته تحقیق گذارد. دستاورد پژوهش، نشان می دهد که بهشت مورد نظر مولوی، اعمال نیک و پسندیده ی آدمی است، که صوفیان از آن به بهشت دل تعبیر می کنند.
نویسندگان
فاطمه بیت سیاح
کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی، مدیر متوسطه دوم شهرستان حمیدیه