بررسی عملی قراردادهای صلح و تقلب علیه قانون در حقوق خصوصی

صلح به معنی آشتی، سازش و حل و فصل میباشد که البته مقابل حرب و جنگ آمده است. صلح اصطلاحا عبارت است از تراضی برامری، خواه تملیک عین باشد یا منفعت، یا اسقاط دین و یا حق و یا غیر آن. عقد صلح قالبی است وسیع تر از همه عقود معیندیگر که برای تحقق حاکمیت اراده فراهم شده است. عقد صلح در فقه امامیه و حقوق ایران، قلمرو و جایگاه منحصربه فردی داردکه برای تحقق حاکمیت اراده فراهم آمده و جولانگاه آزادی اراده است. به گونهای که از این نظر، نظام حقوقی ایران را از سایرکشورها متمایز می سازد. از این رو اهمیت آن تا بدان جاست که فقها در کتب فقهی از آن به عنوان سید العقود و هم چنین حقوقدانان از آن به عنوان آقای قراردادها نام میبرند. از همین نقطه، بحث حیله و تقلب نسبت به قانون از طریق عقد صلح مطرح میشود. ممکن است در نگاه نخست، پذیرش این مطلب، به سادگی ممکن نباشد، چراکه قانون را با شبهه لغویت مواجهمیسازد، اما فقه امامیه و حقوق ایران، اصل این موضوع را پذیرفته است. پژوهش حاضر در مقام بررسی و تحلیل قابلیت عقد صلح،به عنوان وسیله ای برای حیله و تقلب نسبت به قانون و قلمرو آن، است

کلیدواژه ها:

حقوق خصوصی ، عقد صلح ، تقلب علیه قانون ، حیله.