یادگیری موقعیتی در یادگیری سیار

رویکرد یادگیری در هر زمان و هر مکان، با پیشرفت فناوری های بیسیم و یادگیری سیار تا حد زیادی به واقعیت پیوسته است. یادگیری سیار به عنوان مدلی از یادگیری الکترونیکی اشاره به کسب دانش، نگرش و مهارت با بهره گیری از فناوری های سیار دارد. بنابراین از طریق استفاده از ابزار های بی سیم در یادگیری سیار، یاد گیرندگان می توانند یادگیری را در متن زندگی روزمره خود قرار دهند. در این صورت، دانشی که یادگیرندگان به آن نیاز دارند، به صورت کامل می تواند در موقعیت های اصیل و واقعی به آنها ارائه گردد، که این به یادگیرندگان کمک می کند که از ویژگی های موقعیت های مکانی مسائل آگاه گردند و در نتیجه یادگیرنده، فعالیت های مرتبط با این مسئله ی موقعیتی را برای حل آن انجام می دهد. با پوشش روزافزون شبکه های تلفن همراه، خدمات یادگیری با این وسیله می تواند حضور فزاینده و موثری در امر آموزش در هر لحظه و هر مکان داشته باشد. دسترسی مداوم از طریق دستگاه های تلفن همراه، تسهیلات ویژه ای مانند ارسال و ذخیره محتوای یادگیری را برای فراگیر فراهم می کند و بنابراین استمرار آموزش را به دنبال دارد. هدف این مقاله بررسی رویکردها و نظریه های یادگیری سیار و یادگیری موقعیتی می باشد. پس بنابراین از آنجایی که می شود از این فناوری های سیار در هر زمان و مکانی استفاده شود بهتر است از آن هم نیز در محیط های رسمی همچون کلاس درس در موقعیت های یادگیری مورد استفاده قرار گیرد تا علاوه بر این که یادگیرندگان را در فرایند آموزش درگیر کند سبب تقویت دانش، نگرش و مهارت های یادگیرندگان شود.

کلیدواژه ها:

یادگیری موقعیتی ، یادگیری سیار ، نظریه های یادگیری ، نظریه سازنده گرایی.