رابطه ی گرایش به اعتیاد به شبکه های اجتماعی و سازگاری زناشویی زنان متاهل: نقش واسطه ای خودکنترلی

هدف پژوهش حاضر تعیین رابطه ی گرایش به اعتیاد به شبکه های اجتماعی مبتنی بر گوشی های همراه و سازگاری زناشویی با واسطه گری عامل خودکنترلی در زنان متاهل بود. این مطالعه از نوع توصیفی همبستگی و بر روی جامعه ی آماری کلیه زنان متاهل مراجعه کننده به سراهای محله در شهر تهران صورت گرفت. نمونهی پژوهش شامل ۱۹۵ نفر بود که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای سنجش پژوهش ، پرسشنامه های اعتیاد به شبکه های اجتماعی مبتنی بر موبایل خواجه احمدی، پولادی و بحرینی، ۱۳۹۵ ، سازگاری زناشویی (اسپانیر، ۱۹۷۶ ) و پرسشنامه خودکنترلی (تانگنی، ۲۰۰۴ ) بودند. به منظور بررسی فرضیه های پژوهش، روابط ساختاری بین متغیرهای پژوهش از طریق روش آماری مدل یابی معادلات ساختاری محاسبه گردید. یافته ها در سطح P<۰.۰۵ نشان داد که گرایش به اعتیاد به شبکه های اجتماعی همبستگی منفی معناداری با خودکنترلی و سازگاری زناشویی داشت؛ همچنین خودکنترلی همبستگی مثبت معناداری با سازگاری زناشویی داشت. نقش واسطه ای خودکنترلی نیز در رابطه ی بین این دو متغیر تایید گردید. به این معنا که گرایش به اعتیاد به شبکه های اجتماعی با واسطه گری خودکنترلی بر کاهش سازگاری زناشویی زنان متاهل تاثیر میگذارد. بنابراین میتوان با افزایش خودکنترلی، از تاثیر منفی گرایش به اعتیاد به شبکه های اجتماعی مبتنی بر گوشی های همراه بر سازگاری زناشویی زنان متاهل پیشگیری نمود.

کلیدواژه ها:

اعتیاد ، شبکه های اجتماعی ، خودکنترلی ، سازگاری زناشویی ، گوشی همراه