اثربخشی تنظیم هیجانی بر ناگویی هیجانی و خودکارآمدی در تعامل با همسالان در کودکان بیش فعال با کمبود توجه

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی تنظیم هیجانی بر ناگویی هیجانی و خودکارآمدی در تعامل با همسالان در کودکان بیش فعال با کمبود توجه صورت گرفت. پژوهش به شیوه نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل اجرا شد. جامعه آماری شامل تمامی کودکان دختر و پسر ۱۱ تا ۱۳ ساله ADHD مراجعه کننده به کلینیک بهار شهر تهران در سال ۱۳۹۹ با میانگین سنی ۰۴ / ۱۲ است که با روش نمونه گیری در دسترس و هدفمند ۳۰ کودک ADHD به عنوان گروه نمونه انتخاب شدند و به صورت تصادفی ۱۵ کودک در گروه آزمایش و ۱۵ کودک در گروه کنترل جایگزین شدند.گروه آزمایش ۸ جلسه یک ساعته تحت آموزش تنظیم هیجان قرار گرفتند و گروه کنترل در لیست انتظار ماندند. برای جمع آوری داده ها از مقیاس تشخیصی اختلال نقص توجه/بیش فعالی کودکان (فرم والدین) ناگویی هیجانی تورنتو ( ۱۹۹۴ ) و خودکارآمدی در تعامل با همسالان ۱۹۸۲ استفاده شد. تجزیه وتحلیل اطلاعات به دست آمده از اجرای پرسشنامه ها از طریق نرم افزار SPSS۱۹ در دو بخش توصیفی و استنباطی (کوواریانس) انجام پذیرفت. نتایج نشان داد که آموزش تنظیم هیجانی باعث بهبودی ناگویی هیجانی و خودکارآمدی در تعامل با همسالان کودکان بیش فعال با کمبود توجه شده است ( ۰۰۱ / ۰ >P). بنابراین با توجه به ویژگی های آموزش تنظیم هیجانی، می توان از آن در جهت کاهش ناگویی هیجانی و افزایش خودکارآمدی در تعامل با همسالان کودکان بیش فعال با کمبود توجه بهره برد

کلیدواژه ها:

ناگویی هیجانی ، خودکارآمدی در تعامل با همسالان ، تنظیم هیجانی ، بیش فعالی