ارتباط برنامه ریزی حمل و نقل منطقه ای با توسعه ی اقتصادی در ایران

در فرآیند توسعه اقتصادی و اجتماعی کشورها، همبستگی مستقیم و مثبتی میان گسترش حمل و نقل و دستیابی به نرخ رشد اقتصادی بیشتر وجود دارد. به عبارت دیگر با افزایش تولید ناخالص داخلی ، میزان ارزش افزوده بخش حمل و نقل نیز افزایش می یابد. در نتیجه می توان گفت که توسعه ی اقتصادی، بسته به توسعه ی شبکه حمل و نقل و زیرساخت های آن دارد. امروزه حمل و نقل به مثابه حلقه ی اتصال میان صنایع و عامل ارتباطی بین بازارهای مصرف و بازارهای تولید می باشد و برهمین اساس کارشناسان اقتصادی صنعت حمل و نقل را به عنوان نیروی محرکه توسعه معرفی می کنند. بخش حمل و نقل یکی از اصلی ترین و مهم ترین زیرساخت های اقتصادی کشور است که اگر متناسب با اهداف کلان اقتصاد توسعه نیابد، به تنگنایی برای رشد و توسعه اقتصادی تبدیل می شود. در اقتصاد ایران، با وجود پیشرفت های چشمگیری که در توسعه زیرساخت های حمل و نقل صورت گرفته است ، هنوز این بخش یکی از تنگناهای رشد اقتصادی محسوب می شود. بر این اساس لزوم بررسی وضعیت حمل و نقل ، بهبود زیرساخت ها و سرمایه گذاری در آنها اهمیت دارد. آمارهای مقایسه ای نشان می دهد، در اغلب زیرساخت های حمل ونقل ، فاصله بسیاری با کشورهای پیشرو و حتی با کشورهای منطقه داریم . این فاصله در زیرساخت های حمل ونقل هوایی بسیار محسوس است . آنچه که امروز صنعت حمل و نقل به آن دچار شده است ، گرفتاری در پیله شیوه های سنتی است که هم بهره وری را کاهش داده و هم تبعات اجتماعی و محیط زیستی فراوانی دارد. درصورتی که بهره مندی از شیوه های نوین و استارت آپها در صنعت حمل و نقل یکی از حلقه های مهم مفقوده در توسعه آن به حساب می آید.

کلیدواژه ها:

حمل و نقل ، توسعه منطقه ای ، توسعه اقتصادی