تبیین و تطبیق مولفه های ارتقاء کیفیت فضای اجتماعی و بازآفرینی آن در بافت تاریخی شیراز (مورد پژوهشی: بهره گیری از آرایه های مکتب زندیه در میعادگاه هنر)

امروزه ارزش و اهمیت بافت های تاریخی بر جای مانده از گذشته بر کسی پوشیده نیست و اجماع جهانی بر ضرورت حفاظتآثاری از این دست تاکید فراوان دارد. در این راستا، کشور ما نیز بنا به دارا بودن ثروت های ارزشمند فرهنگی تاریخی، چنیننگاهی را هرچند در مقام نظر دارا می باشد. از این رو ارتقاء کیفیت فضای اجتماعی در بافت های تاریخی حساسیت بیشتری راطلبیده و مستلزم اقدامات جدیتری از سوی نهادهای مسئول می باشد. همچنین ذکر این نکته خالی از لطف نیست که ارتقاءکیفیت دید و منظر شهری در چارچوب مولفه های دیداری و زیباشناختی می تواند در کنار ارتقاء دیگر مولفه های کیفیت محیطهمچون مولفه های عملکردی، فعالیتی، معنایی و زیست محیطی زمینه های پایداری اجتماعی را بافت تاریخی شهری چون شیرازفراهم آورد. این در حالی است که میعادگاه هنر میتواند به عنوان مکانی برای حفظ ارزش ها و گنجینه های فرهنگی و هنری درارائه تاریخ، فرهنگ و معماری شیراز، جایگاه ویژه خویش را تثبیت نماید. لذا محقق در تحقیق پیش رو که از نوع کاربردی بودهو به روش ترکیبی (کمی- کیفی) انجام گرفته، با استفاده از تجزیه و تحلیل اطلاعات و کشف متغیرهای کمی به اثباتفرضیه ها مبادرت ورزیده است. نتایج حاصل، حاکی از آن است که رابطه معنادار و قوی میان دو متغیر میعادگاه هنر و ارتقاءکیفیت فضای اجتماعی جهت رسیدگی و رفع نیازهای بافت تاریخی وجود داشته و معماری میتواند همسو با به سرانجامرساندن این مهم، با استناد به آرایه های مستند در مکتب زندیه در حفظ هویت، فرهنگ و هنر و به دنبال آن حس تعلق خاطرافراد و ارتقاء روابط اجتماعی و پویایی در بافت های تاریخی شهر شیراز نقشی موثر را ایفا نماید.

کلیدواژه ها:

کیفیت محیط ، بافت تاریخی ، مکتب زندیه ، میعادگاه هنر ، تعامل اجتماعی