دین در پرتو هرمنوتیک و اگزیستانسیالیسم

از آنجا که تفسیرهای متفاوت از دین به تغییر نقش دین میپردازد، در این مقاله تلاش می شود تا فهم و معنای دین با نظر به یافته های فلسفه هرمنوتیک و اگزیستانسیالیسم تبیین گردد که در نهایت منتهی به تلقی از دین میگردد که به نظر نگارنده اخلاقی ترین، امیدوارانه ترین، مسولانه ترین و پویاترین تفسیر در جهت تغییر انسان خواهد بود. در این تلقی از دین، احکام دین در راستای اهداف دین توجیه می شود، از سوی دیگر دین از حوزه اعتقادی صرف خارج و وارد در زندگی عملی می گردد، اما حضور دین در زندگی عملی به معنای تلقی بخشنامه ای از دین با محور قراردادن احکام نیست بلکه دین به عنوان راهنمایی است که کل مسیر زندگی هر فرد را روشن می کند. دین در این معنا تمام زندگی فرد را احاطه می کند اما نه در نقش یک قیم، که تمام هدف دین در این معنا بیدار کردن قوه تشخیص آدمی است که در نهایت به تغییر انسان در جهت بهتر شدن می انجامد. بیدار کردن قوه تشخیص در این تلقی به معنای گذر کردن از دو بن بست است، بن بست نهیلیسم که زندگی بشر را از معنا تهی می کند و بن بست قیم مابی که به دنبال محجورین و خردی کور است. چنین تلقی از دین از خلال پیوندی میان فلسفه هرمنوتیک و اگزیستانسیالیسم و پذیرش نقش انسان در جایگاه مفسر میباشد.

کلیدواژه ها:

اگزیستانسیالیسم ، تفسیر دین ، فلسفه هرمنوتیکی ، مساعی گری ، هرمنوتیک فلسفی