طالبان و معضله امنیت زنان در افغانستان

زنان افغان پس از سالیان دراز در حاشیه بودن، با ظهور طالبان در مرکز توجه جهانیان قرار گرفته اند. هدف اعلام شده جنبش طالبان عبارت است از کامل نمودن هدف نیمه تمام جهاد؛ برقرار ساختن یک حکومت اسلامی خالص، عاری از شرارت هایی که حکومت های پیشین مرتکب شده اند. در این نگرش بر ایجاد محیطی امن که در آن پاکی و شان بالای زن دوباره تقدس یابد، تاکید فراوان می شد. اما طالبان در اولین فرمان های پس از هر فتح خود از زنان می خواستند که در انظار عمومی ظاهر نشوند و در ادامه این محدودیت ها بود که کار زنان در خارج از منزل ممنوع و مدارس دخترانه بسته شد. سیاست های خشن و غیر انسانی طالبان نسبت به زنان، دوره بسیار طاقت فرسایی را برای زنان ایجاد کرده بود که در نتیجه ، فعالیت های زنان محدود شده و آنان در چهاردیواری خانه محصور بودند. زنان در این دوره آسیب های فراوانی دیده و روند مهاجرت آنان نیز بعد از این دوره به شدت افزایش یافت. باید اذعان کرد که وضیعت زنان افغانستان، متاثر از این شرایط حاکم بر کشور بوده است.مقاله حاضر با بهره گیری از نظریه های امنیت اجتماعی، ناامنی عاطفی و روان شناختی ناشی از بی جاشدگی زنان بعد از طالبان را واکاوی می کند. طبق فرضیه نوشتار، استراتژی وعملکرد سیاسی، اجتماعی و فرهنگی طالبان، وضیعت نابه سامانی را پیش روی زنان افغان قرار داده است هرچند بعد از واقعه ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ و حمله آمریکا به افغانستان که منجر به سقوط طالبان گردید تلاش هایی برای تحکیم صلح در افغانستان توسط سازمان ملل صورت گرفته است.

کلیدواژه ها:

طالبان ، افغانستان ، امنیت ، بی جاشدگی