نقش پیش بینی کننده خودکارآمدی پژوهشی در اخلاق پژوهشی و مهارت های حل مساله دانشجویان مقطع کارشناسی ارشد

پژوهش حاضر با هدفبررسی نقش پیش بینی کننده خودکارآمدی پژوهشی در اخلاق پژوهشی و مهارت های حل مساله دانشجویان مقطع کارشناسی ارشد دانشگاه آزاد اسلامی واحد بافق انجام گردید. روش تحقیق توصیفی (همبستگی) بود. جامعه شامل ۴۱۹ نفر از دانشجویان مقطع کارشناسی ارشد دانشگاه آزاد اسلامی واحد بافق بودند که۲۰۰ نفر از این جامعه با استفاده از جدول کرجسی و مورگان به عنوان نمونه انتخاب شدند و پرسشنامه های حل مساله کسیدی و لانگ((۱۹۹۶، اخلاق پژوهشی قاسم زاده و همکاران(( ۱۳۹۲ و پرسشنامه خودکارآمدی پژوهشی بی اسچک و همکاران((۱۹۹۶ را تکمیل کردند. داده های پژوهش حاضر با استفاده از شاخصهای آماری در دو سطح توصیفی و برای آزمودن فرضیه های تحقیق از آمار استنباطی استفاده شد. نتایج نشان داد که متغیرهای انگیزه درونی ، انگیزه بیرونی و بی انگیزگی، خودکارآمدی پژوهشی دانشجویان را پیش بینی میکند. همچنین نتایج بیانگر این بود که متغیرهای درماندگی، مهار حل مساله، حل خلاق مساله و اعتماد به حل مساله، خودکارآمدی پژوهشی دانشجویان را پیش بینی کرد.