پیش بینی طلاق عاطفی بر اساس ابعاد تمایزیافتگی و شفقت با خود در زنان شهر اصفهان

هدف پژوهش حاضر پیشبینی طلاق عاطفی بر اساس تمایزیافتگی و شفقت با خود در زنان اصفهان است.گرچه مطالعات متعددی به پیشبینی طلاق عاطفی بر اساس تمایزیافتگی پرداخته اند؛ اما تاکنون تحقیقی با عنوان مقاله انجام نگرفته است. پژوهش حاضر از نوع همبستگی و ازلحاظ ماهیت کاربردی است. جامعه ی پژوهش شامل زنان اصفهان بودند. با روش نمونه گیری تصادفی ساده ۳۸۴ نفر انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه طلاق عاطفی گاتمن، شفقت با خود نف و تمایزیافتگی دریک بود. تحلیل داده ها با روشهای آمار توصیفی، ضریب همبستگی و رگرسیون چندگانه با نرم افزار SPSS انجام شد. نتایج نشان داد طلاق عاطفی رابطه معناداری با شفقت با خود و تمایزیافتگی دارد .(P>۰/۰۱) نتایج نشان داد، از میان ابعاد تمایزیافتگی، واکنش پذیری هیجانی، جایگاه من، برش هیجانی، بهترین پیشبینی کننده ی طلاق عاطفی بودند؛ اما بعد هم آمیختگی با دیگران، قادر به پیشبینی طلاق عاطفی نبود.

کلیدواژه ها:

طلاق عاطفی ، تمایزیافتگی ، شفت با خود