تحلیلی بر الگوی پوشاک دیوان در شاهنامه های مصور مکتب شیراز آل اینجو (سده ی ۸ هـ.ق)

دیو، در طول تاریخ و فرهنگ و بسته به عنصر مکان و شرایط گوناگون با چهره های متمایزی ظاهر گشته است: گاه در ظاهریایزدگونه سر به آسمان پرستیده شدن ساییده و گاه در حد نیرویی شرور به جدال با اسطوره های خیر و روشنایی پرداخته است.در میان این شخصیت های رنگارنگ، بی شک ملموس ترین چهره ی دیو در نقش خاطر ایرانیان همان است که حکیم ابوالقاسمفردوسی در شاهنامه بیبدیل به تصویر کشیده: نمودی از اهریمن و گاه خود اهریمن؛ موجودی زیانبار و وارونه کار. در شاهنامه-های مکتب شیراز اول که در عصر آل اینجو خلق شدند، هنرمندان به دور از تاثیرات فرهنگی بیگانه، آثاری با ریشه در باورهایکهن خلق نمودند که بسی باارزش می نماید. تحقیق تاریخی- توصیفی پیش رو، در تلاش برای بررسی ویژگی های البسه و پوشاک دیونگاری شاهنامه های این مکتب و یافتن پاسخی بر این پرسش است که چه ویژگی های کیفی در ترسیم الگویپوشاک دیوان در شاهنامه های مصور مکتب شیراز آل اینجو (سده ی ۸ هـ.ق) مشهود است؟ به نظر می رسد دیوها با توجه به نوعنگاهی که به آنها می شده و موقعیت ضدقهرمانی شان، البسه ای ابتدایی داشته باشند و یا حتی از حداقل پوششی ساده و فاقدجزئیات پرداخته شده به نسبت سایر پیکره ها برخوردار باشند. اساس روش این پژوهش بنیادین نظری را بیانی تاریخی- تحلیلی تطبیقی تشکیل داده که اطلاعات و مدعای آن اسناد و منابع کتابخانه ای الکترونیکی است.

کلیدواژه ها:

شاهنامه نگاری ، مکاتب نگارگری شیراز اول ، مکتب نگارگری آل اینجو ، پوشاک دیوان