بررسی رویكردها و نظریه های شهرسازی متقدم و متأخر معاصر در مدیریت بحران شهری

بحران در زندگي امروز جزء جدايي ناپذير زندگي انسان هاست. اما با برنامه ريزي صحيح قبل از وقوع بحران و داشتن طرح هاي مديريتي پس از وقوع بحران مي توان به ميزان قابل توجهي از تلفات و خسارات كاست. مديريت بحران ارتباط تنگاتنگي با مباحث برنامه ريزي و مديريت شهري و شهرسازي دارد. با به كارگيري اصول و ضوابط شهرسازي و تبيين مفاهيم موجود در اين دانش مانند فرم، بافت و ساخت شهر، كاربري اراضي، سلسله مراتب شهري، شبكه ارتباطي و زيرساخت هاي شهري و... مي توان تا حد زيادي اثرات و تبعات ناشي از حوادث طبيعي را كاهش داد. نظريه ها و رويكردهاي شهرسازي مي توانند در الگودهي و توسعه پايدار شهرها نقش مثبت يا منفي ايفا نمايند. اين امر در شهرها و مناطق حادثه خيز، و آمادگي در برابر بحران حساسيتي مضاعف مي يابد. به طور كلي نگرش جامع به برنامه ريزي و طراحي شهري به ويژه بهره گيري از سوابق،رويكردها و نظريه هاي موفق گذشته و معاصر مي تواند به حل مسائل شهري و توسعه شهرها و مناطق مي تواند به پايداري و توسعه پايدار شهرها بيانجامد. اين مقاله با استفاده از روش اسنادي و كتابخانه اي، اطلاعات را گردآوري و تحليل نموده است.

کلیدواژه ها:

نظریه ، شهرسازی ، معاصر ، بحران ، مدیریت بحران شهری