در آمدی بر نگرشهای رسوب شناسی محیطی و مهندسی در مدیریت منابع آب

رسوب شناسی محیطی یا زیست محیطی مفهومی نسبتا نو در علوم زمین است که طی دو دهه اخیر به ادبیات علمی رسوبشناسان اضافه شده است. برخی محققین رسوب شناسی محیطی را به بررسی اثرات انسانی و تغییرات محیطی بر سطح فعال سیستمهای رسوبی اطلاق کرده اند. رسوبشناسی محیطی را می توان مولود رشد فزاینده توسعه صنعتی، تغییرکاربریهای بی برنامه و یا الودگیهای محیطی و به تبع آن شناخت روزافزون از تاثیرات انسانی بر چرخه های رسوبی و انباشت آن دانست. علاوه بر این رسوب شناسی محیطی را می توان نگرشی یکپارچه برای فهم تولید، انتقال و ته نشست رسوباتی دانست که منتج از فرایندهای انسانزاد به همراه تغییرات طبیعی اند، مثال بارز کاربرد این نگرش را می توان در بررسی رسوبزایی و تغییرات چرخه های رسوبی در حوضه های آبریز عنوان کرد. تفاوت بارز رسوب شناسی محیطی با رسوب شناسی مهندسی را می توان در نگرشهای زمین شناسی و نگرشهای مهندسی و هیدرولیک رسوب دانست. رسوب شناس محیطی با توسل به دانش زمین شناسی به بررسی خاستگاه و عوامل موثر بر تغییرات رسوب شناسی و چرخه رسوبزایی می پردازد و متخصص رسوب شناسی مهندسی علاقه مند به بررسی هیدرولیک رسوب و مدل سازی های مهندسی است. این نوشتار بر آن است تا با نگرشی بر معانی فوق به اهمیت رسوب شناسی محیطی در مدیریت منابع آب بپردازد.

کلیدواژه ها:

رسوب شناسی ، رسوبشناسی محیطی ، رسوب شناسی مهندسی ، مدیریت منابع آب