کاربرد ژئوتکستایل در سدهای خاکی مسلح

به سبب ناکافی بودن مقاومت کششی خاک و نیز قابل انتقال بودن ذرات خاک به وسیله جریانهای آبی، طراحان از دیرباز مجبور بوده اند که با استفاده از فرآیندهای مکانیکی نظیر تراکم، زهکشی و تحکیم یا با استفاده از فرآیندهای شیمیایی نظیر تثبیت با مواد مختلف یا با قرار دادن عناصر مسلح کننده این دو نقص را برطرف سازند. اگر هدف مسلح کردن خاک در برابر بارهای مکانیکی باشد، مفهوم مسلح کردن خاک بر مبنای اثر متقابل اصطکاکی بین خاک و عناصر تسلیح می باشد. در آغاز برای ساخت نوارهای تسلیح از موادی نظیر فلزات بی اثر مانند آلومینیوم یا از فولاد ضدزنگیا فولاد گالوانیزه استفاده شد . از اوایل دهه هفتاد میلادی استفاده از پلیمرها و الیاف شیشه ای رواج پیدا کرد و با توجه به خوردگی فلزات به تدریج پلیمرها جایگزین عناصر فلزی شده و توسعه پیدا نمودند. در این مقاله سعی شده کاربردپلیمرها در سدهای خاکی که به سدهای RSDمعروف می باشند، مورد بررسی قرار گرفت.

کلیدواژه ها:

ژئوتکستایل ، سدهای خاکی ، خاک مسلح ، عنصر تسلیح