بررسی میزان تاثیر طعمه مسموم تجارتی و ترکیبات گرانول در کنترل آبدزدک

بررسی ها در دو منطقه مغان و بجنورد انجام گردید. در بجنورد با توجه به در نظر گرفتن فاکتورهایی همچون وضعیت آلودگی بعد مسافت تا مرکز و میزان رغبت کشاورز به همکاری در اجرای طرح تحقیقاتی در منطقه کلاته حاجی داد در ‮‭15‬ کیلومتری شرق بجنورد، یک مجتمع کشاورزی که به کشت گوجه فرنگی اختصاص یافته بود انتخاب گردید. معهذا در زمان اجرای آزمایش و انجام نمونه برداری میزان آلودگی آفت در حدی نبود که امکان نمونه برداری میسر باشد، از طرفی سایر کشاورزان منطقه از همکاری در طرح مذکور خودداری کردند و لذا اجرای آزمایش در منطقه بجنورد میسر نگردید. آبدزدک در منطقه مغان به انواع گیاهان زراعی و سبزی و جالیزی حمله می نماید ولی بیشترین خسارت این آفت روی گیاه گوجه فرنگی و همچنین برخی گیاهان جالیزی مانند طالبی و خربزه می باشد. در سال دوم این تحقیق برای انجام آزمایش ، قطعه زمینی در روستای آغدام مغان که به کشت طالبی محلی (رقم آتشی یا احمدی) اختصاص یافته بود انتخاب شد. طعمه گذاری و گرانول پاشی بصورت همزمان و در هنگام غروب آفتاب انجام گرفت. نتایج حاصل از جدول تجزیه واریانس درصد کاهش تعداد تونلهای حفر شده توسط آبدزدک در اثر کاربرد تیمارهای مورد آزمایش نشان داد که در 3 و 7 روز بعد از طعمه گذاری اختلاف معنی داری بین تیمارها در سطح احتمال %1 وجود دارد. مقایسه میانگین درصد کاهش تونل های حفر شده در اثر آبدزدک ناشی از کاربرد تیمارها در سطح %1 نشان داد که در 3 و 7 روز بعد از طعمه گذاری ، تیمارهای کارباریل، میکروگرانول ریجنت (3 گرم بر متر مربع) و طعمه سمی تجارتی پی پک با دارا بودن بیشترین تاثیر روی آبدزدک در گروه اول قرار گرفتند. همچنین در این بررسیها تیمارهای ریجنت (‮‭2/5‬ گرم بر متر مربع) در گروه دوم و ریجنت(2 گرم بر متر مربع) در گروه سوم قرار گرفتند. واژه های کلیدی: آزمایشات سموم، آبدزدک، سبزی و صیفی، طعمه پاشی، طعمه مسموم تجارتی پی پک، میکروگرانول ریجنت( فیپرونیل) ، کارباریل