بررسی میزان مشارکت آب زیرزمینی در تامین نیاز آبی نهال های خرما

شرایط خاص اقلیمی کشور، حجم بالای آب مورد نیاز نخیلات و روند کاهشی منابع آب، استفاده بهینه از منابع مختلف آبی در بخش کشاورزی را ضرورتی انکارناپذیر قرار داده است. در زهکشی مدرن، با کنترل سطح ایستابی در عمق مناسبی از زمین ضمن کاهش هزینه ها، زه آب ها و اثرات مخرب زیست محیطی، با تامین بخشی از نیاز آبی گیاه ، بهره وری از هر قطره آب افزایش می یابد. اما سطح ایستابی بالا ممکن است مشکلات تهویه، ماندابی و شوری ثانویه ایجاد نماید. بنابراین برای استفاده از این منبع آبی باید عمق مناسب سطح ایستابی برای مراحل مختلف رشد هر گیاه، حد تحمل شوری در هر مرحله رشد و میزان مشارکت آب برای هر منطقه تعیین گردد. بدین منظور، آزمایشی لایسیمتری به صورت فاکتوریل در پایه بلوک های کامل تصادفی، مشتمل بر3 سطح شوری سطح ایستابی( کمتر از ،4 حدود 8 و حدود ‮‭12‬ دسی زیمنس برمتر) و 2 عمق سطح ایستابی(‮‭60‬ و ‮‭90‬ سانتی متری) جمعا با 6 تیمار در 3 تکرار برای نهال های کشت بافتی خرما رقم برحی اجرا شد. درصد گیرایی و خصوصیات رشد رویشی نهال ها اندازه گیری شد. میزان آب آبیاری براساس تشت تبخیر تعیین گشت. با توجه به میزان آب آبیاری، بارندگی، زه آب و صعود آب زیرزمینی اندازه گیری و بیلان آب، تبخیر و تعرق گیاه و سپس میزان مشارکت آب زیرزمینی تعیین شد. نتایج نشان دادکه متوسط میزان مشارکت آب زیرزمینی در تیمارهای مختلف بین‮‭21/13‬ تا ‮‭31/01‬ درصد می باشد. شوری بر تعداد برگچه تولیدی در سطح 5 درصد معنی دار بود. اما اثر تیمارها بر شاخص های دیگر رشد و نیز تبخیرتعرق خرما و میزان مشارکت آب زیرزمینی معنی دار نبود با توجه بیلان نمک و شاخص های رشد، عمق مناسب کنترل سطح ایستابی ‮‭90‬ سانتی متر می باشد. واژه های کلیدی: سطح ایستابی شور، مشارکت آب زیرزمینی، نهال خرما، کشت بافت