تعیین سطوح مناسب انرژی و پروتیین جیره بدن میگوی پا سفید غربی‭(Litopenaeus vannamei) ‬در مرحله بازاری

در پرورش میگوی سفید غربی ‭(Litopenaeus vannamei) ‬بخش عمده هزینه های تولید مربوط به هزینه غذا و غذادهی است و هر چه بتوان غذای مناسبتری با هزینه کمتری برای آن تولید کرد، در نهایت باعث افزایش بهره وری می شود. در این راستا پروژه ی حاضر به منظور آزمایش جیره های غذایی با درصدهای پروتیین پایینتر از درصد های معمولی که برای ساخت غذای این گونه در کشور استفاده می شود، ترتیب داده شد و همچنین قسمت عمده پروتیین مورد نظر از منبع گیاهی پروتیین سویا تامین شد. در این مطالعه اثر جیره های غذایی با سطوح پروتیین ،‮‭37 34‬ و ‮‭40‬ درصد، هر یک در سه سطح انرژی ،‮‭312 262‬ و ‮‭362‬ کیلو کالری در ‮‭100‬ گرم غذا، بر شاخص های رشد، تغذیه ای، بازماندگی و ترکیب شیمیایی بدن میگوی سفید غربی در مرحله بازاری مورد سنجش قرار گرفت. میگوهای مورد نیاز از میگوهای پرورش یافته در استخرهای خاکی چویبده آبادان با استفاده از تور پرتابی صید شد. این میگوها به تعداد ‮‭20‬ عدد و با میانگین وزنی‮‭9/16 0/05‬ گرم در تیمارهای مختلف در تانکهای ‮‭300‬ لیتری پلی اتیلنی (با ‮‭200‬ لیتر آبگیری) ذخیره سازی شدند و با استفاده از آب شور ‮‭15‬ قسمت در هزار به مدت 8 هفته پرورش یافتند که در این مدت روزانه در سه نوبت به آنها غذادهی شد و هر دو هفته یک بار مورد زیست سنجی قرار گرفتند. پس از گذشت 8 هفته میگوها در تانکهای مختلف برداشت شد و بعد از انجام عمل زیست سنجی، میگوهای هر تکرار از هر تیمار بصورت جداگانه خشک شد و در آزمایشگاه تغذیه جهت بدست آوردن ترکیب شیمیایی لاشه آنها مورد آنالیز قرار گرفتند. بعد از دوره پرورش نتایج آنالیز واریانس دوطرفه ‭ (two-way ANOVA) ‬نشان داد که جیره های مورد آزمایش بر شاخص های رشد، تغذیه و بازماندگی تاثیر معنی دار داشتند (‮‭05.0‬ ‭> P) ‬و بهترین وضعیت را از لحاظ این شاخص ها در جیره یک (درصد پروتیین ‮‭34‬ درصد و انرژی ‮‭262‬ کیلوکالری در ‮‭100‬ گرم غذا) بدست آمد، میانگین افزایش وزن از حداقل ‮‭4/58 0/52‬ گرم در جیره 9 تا حداکثر ‮‭6/88 0/81‬ گرم در جیره یک، میانگین ‭SGR ‬از ‮‭0/73 0/06‬ در تیمار 9 تا ‮‭1/00 0/09‬ در تیمار یک، میانگین بازماندگی از‮‭75/00 7/07‬ درصد در تیمار 9 تا ‮‭95/00 5/00‬ درصد در تیمار یک و میانگین ضریب تبدیل غذایی ‭(FCR) ‬از ‮‭5/02 0/94‬ در تیمار یک تا ‮‭8/24 1/59‬ در تیمار 9 متغیر بود. این جیره ها بر ترکیب لاشه میگوها در بیشتر شاخص ها تاثیر معنی دار نداشتند (‮‭05.0‬ ‭< P) ‬یا به عبارت دیگر تاثیر قابل توجه ای بر کیفیت گوشت آنها (بویژه از لحاظ درصد پروتیین) نداشت. در نهایت با توجه به نتایج بدست آمده در این مطالعه می توان اینگونه نتیجه گیری کرد که حداکثر درصد پروتیین ‮‭34‬ درصد (که می توان قسمت عمده آنرا از پروتیین گیاهی سویا استفاده کرد) و سطح انرژی ‮‭262‬ کیلوکالری بر ‮‭100‬ گرم غذا، برای ساخت غذای این گونه در مرحله بازاری (غذای رشد) مناسب و قابل توصیه است. کلمات کلیدی : میگوی سفید غربی، پروتیین، انرژی، رشد، تغذیه، بازماندگی