ترکیب چند روش زراعی برای مهار علف های هرز گندم

اثرات مقادیر مختلف کود نیتروژن (به صورت اوره) ، تراکم بوته در واحد سطح در دو رقم گندم در سال زراعی ‮‭1390‬ در مزرعه تحقیقاتی موسسه تحقیقات گیاه پزشکی کشور واقع در ورامین بررسی گردید. دو رقم گندم (پیشتاز و طوس)، در چهار تراکم گیاهی (،‮‭400‬ ،‮‭600 500‬ و ‮‭700‬ بوته در متر مربع) در سه سطح کود اوره (،‮‭350 250‬ و ‮‭450‬ کیلوگرم در هکتار) با استفاده از آزمایش کرتهای یکبار خرد شده در قالب بلوکهای کامل تصادفی در سه تکرار مورد ارزیابی قرار گرفتند. تیمار کود اوره به عنوان عامل اصلی و ترکیب رقم- تراکم به عنوان عامل فرعی در نظر گرفته شد. نتایج نشان داد که با افزایش تراکم ارقام پیشتاز و طوس وزن خشک کل علف های هرز کاهش می یابد. اما افزایش کود، در سطوح بالا سبب افزایش وزن خشک علف های هرز گردید. بطورکلی افزایش سطح کود نیتروژن در بیشتر تیمارها سبب افزایش وزن خشک علف های هرز شد. بطوری که در سطوح کودی ‮‭350‬ و ‮‭450‬ کیلوگرم در هکتار در بیشتر تیمارها وزن خشک علف های هرز نسبت به سطح ‮‭250‬ بالاتر بود. البته شایان ذکر است که در همه سطوح کودی افزایش تراکم ارقام گندم بخصوص پیشتاز، به گونه قابل توجهی سبب کاهش وزن خشک علف های هرز گردید. همچنین بین دو رقم گندم نیز از لحاظ توان رقابتی اختلاف معنی داری برای هر گونه علف هرز مشاهده گردید. عملکرد دانه گندم نیز تحت تاثیر تراکم و سطوح مختلف کود نیتروژن قرار گرفت و بیشترین عملکرد دانه گندم مربوط به تراکم ‮‭700‬ بوته در متر مربع گندم و سطح کود ‮‭450‬ و در رقم پیشتاز. به دست آمد. نتایج نشان داد که افزایش کود اوره درست است که منجر به افزایش وزن خشک علف های هرز گردید اما از طرف دیگر جهت رسیدن به عملکرد دانه مطلوب استفاده از کود نیتروژن الزامی می باشد. لذا مقادیر کود اوره ‮‭250‬ و ‮‭450‬ کیلوگرم در هکتار به ترتیب در ارقام طوس و پیشتاز جهت دستیابی به مقدار عملکرد دانه و برتری رقابتی نسبت به علف های هرز مطلوب می باشد.