بررسی تاثیر کشت مخلوط ارقام پنبه بر خواص کمی و کیفی محصول

کشاورزی پایدار، سودمند، مستمر و در عین حال سودمندترین نحوه استفاده از انرژی خورشید و تبدیل آن به محصولات کشاورزی است که بدون تخریب خاک، آب و محیط زیست انجام می گیرد. کشت مخلوط یکی از مولفه های کشاورزی پایدار محسوب می گردد، علت افزایش محصول در زراعت مخلوط استفاده بیشتر گیاهان از عوامل محیطی مانند آب، مواد غذایی و نور است. بدین منظور آزمایشی در دو سال زراعی ‮‭1389‬ و ‮‭1390‬ و در دو منطقه 1- مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان تهران در ورامین و 2- در موسسه تحقیقات پنبه کشور در گرگان در قالب طرح آماری بلوکهای کامل تصادفی با چهار تکرار اجرا گردید و در آن میزان عملکرد و خصوصیات کمی و کیفی ارقام پنبه در کشت خالص و مخلوط بررسی شد. تیمارها شامل چهار سطح کشت خالص ارقام پنبه و 6 سطح کشت مخلوط بطور ترکیبی و خطی با نسبت ‮‭50:50‬ بود. هر کرت آزمایش شامل 5 خط به طول ‮‭10‬ متر و فاصله ردیف ‮‭80‬ سانتی متر بود. مراحل داشت طبق شرایط عرف منطقه انجام شد. در آخر فصل رشد صفات مورفولوژیکی مورد ارزیابی قرار گرفت. در برداشت نهایی نیز وش کل، درصد کیل و خصوصیات مربوط کیفیت الیاف و نیز شاخص برابری زمین ‭(LER) ‬محاسبه شد. نتایج دو ساله آزمایش کشت ارقام پنبه در تیمارهای مخلوط و تک کشتی نشان داد که کشت مخلوط ارقام مورد آزمایش با نسبت (‮‭50:50‬) نتوانستند به عملکرد مناسبی نسبت به کشت های خالص دست بیابند و بعلت بوجود آمدن رقابت درون گونه ای میزان رشد رویشی در بوته ها افزایش یافت و میزان صفات مورفولوژیکی تیمارهای مخلوط بیشتر شد. مقدار وش چین اول و وش کل استحصالی در کشت های خالص بیشتر بود. نسبت برابری زمین برای تمام تیمارهای کشت مخلوط کمتر از یک شد که نشان دهنده سودمندی کشت خالص نسبت به کشت مخلوط است. لغات کلیدی : پنبه، کشت مخلوط، عملکرد