بررسی وضعیت شترداری در استان اصفهان

این پژوهش به منظور بررسی وضعیت شترداری در استان اصفهان به اجرا در آمد. جمع آوری اطلاعات طرح از طریق مطالعات اسنادی و میدانی با تکمیل پرسشنامه و مراجعه حضوری به واحدهای فعال پرورش شتر در نقاط مختلف استان بود. اطلاعات مربوط به مشخصات عمومی شترداران، تغذیه، تولیدمثل، محصولات و بهداشت گله های شتر استان اخذ شد. گله های شتر مورد مطالعه در شهرستانهای آران و بیدگل، نایین، اردستان و خور و بیابانک قرار داشتند. نتایج نشان داد که جامعه شترداران استان اصفهان یک جامعه میانسال تا مسن از افراد عیالوار و دارای خانواده 3 تا 8 نفر و بیشتر است. نیمی از شترداران، شترداری حرفه اصلی آنها بوده و نیم دیگر علاوه بر شترداری، فعالیت های دیگری نظیر دامداری و کشاورزی نیز داشتند. شترداری در استان اکثرا خانوادگی و موروثی است. بیشتر گله های شتر در محدوده جمعیتی 5 الی ‮‭20‬ و ‮‭20‬ الی‮‭50‬ نفری قرار داشته و نژاد غالب شتر استان نژاد بومی منطقه است. مهم ترین گیاهان مورد استفاده شترها به ترتیب تاغ، اشنیان، خارشتر، ترخ (درمنه دشتی) ، گز، نسی، کریفون و سینی هستند. متوسط سن بلوغ جنسی شترهای ماده 4 و شترهای نر 5 سالگی و درصد باروری شترهای ماده %‮‭50‬ بوده ، به نحوی که هر 2 سال، یک بچه شتر به دنیا می آوردند. تولید گوشت اصلی ترین هدف شترداران است و اکثر شترداران اقدام به پروار شترهای خود می کنند. مدت پروار 3 الی 4 ماه و بهترین سن پروار را 5 تا‮‭10‬ سالگی ابراز نمودند. مهم ترین بیماری های شترهای استان به ترتیب گری، کله بادی، ششی و میاز بوده و بیشترین تلفات شترها تا سن یک سالگی اتفاق می افتد. میزان تلفات بچه شترها صفر تا‮‭10‬ % و مهم ترین علل تلفات آنها حمله گرگ، بیماری گری و تلفات جاده ای بود. میزان تلفات شترهای بالغ صفر تا %5 و مهم ترین علل تلفات آنها به دلیل سکته شتری و تصادفات جاده ای بود. کلید واژه ها : شتر، میزان تلفات، گیاهان مصرفی، تولید مثل، تولیدات